Το ποδόσφαιρο, από τη φύση του είναι άδικο άθλημα.

Το ποδόσφαιρο, από τη φύση του είναι άδικο άθλημα.
Δεν κερδίζει πάντα ο καλύτερος, υπάρχουν άπειρες περιπτώσεις αγώνων όπου είδαμε ομάδες που έπαιξαν μονότερμα τους αντιπάλους τους εμφατικά, να μην παίρνουν τίποτα από το παιχνίδι, επειδή "δεν έμπαινε η π@τανα".

Τα τελευταία χρόνια, ο οργανισμός ΠΑΟΚ, κάνει σοβαρή προσπάθεια να αποκαταστήσει αυτή την αδικία, παρουσιάζοντας μια ομάδα η οποία κερδίζει ΜΟΝΟ όταν είναι σαρωτικά καλύτερη μέσα στο γήπεδο.
Μην πάτε πολύ μακριά: για να πάρουμε πρωτάθλημα, έπρεπε να ολοκληρώσουμε τη χρονιά αήττητοι, και πάλι, το κλειδώσαμε μαθηματικά ΜΙΑ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ πριν το τέλος.

Βλέποντας τα πράγματα μέσα από αυτό το πρίσμα, είναι πιο εύκολη η κατανόηση όλων αυτών που μας συμβαίνουν τελευταία - χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι δε γινόμαστε έξαλλοι κάθε φορά που το ζούμε.

Για να αντιληφθούμε λίγο καλύτερα τι λέμε, βρισκόμαστε λίγο πριν το τέλος μιας σεζόν, η οποία ξεκίνησε με μια εξάδα αγώνων στην οποία απλά απαγορευόταν να χάσεις, ώστε να εξασφαλιστεί η είσοδος σε ομίλους, συνεχίστηκε με ορισμένες εντυπωσιακές εμφανίσεις, αλλά και με κάποιες μέτριες (στις οποίες φυσικά δεν πήρες τίποτα) και ενώ έφτασε στο μισό της, με πλήρη εικόνα των συγκεκριμένων αδυναμιών που είχε το κλαμπ, αποφασίστηκε η μη ενίσχυση του αγωνιστικού, παρά μόνο με έναν παίχτη σε μια θέση στην οποία δε βογκούσαμε κι όλας (εν αντιθέσει ας πούμε με αυτή του φορ, ή του δεξιοπόδαρου στόπερ) ο οποίος προερχόταν και από μακρά περίοδο αγωνιστικής απραξίας.

Οι επιδόσεις της ομάδας παρόλα αυτά, στα περισσότερα παιχνίδια που έδωσε, ήταν τέτοιες που δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι το ταβάνι είναι πολύ υψηλό, παρόλο που κανένας δεν κράτησε την πισινή ότι στον πλανήτη ΠΑΟΚ, η υπερβολή θερίζει στις ηλικίες 4-94, και ελάχιστοι έβλεπαν ότι αυτό το ταβάνι, η ίδια η ομάδα, και κάποιοι συγκεκριμένοι παίχτες, το τρυπούσαν κάθε αγωνιστική.

Με αυτή τη συνθήκη, φτάσαμε στο σημείο να απαιτούμε από το ρόστερ να αγωνίζονται σαν Σούπερμεν, Πέμπτη Κυριακή, αφού (θαρρείς και ζούσαμε ένα irl πείραμα των σκύλων του Παβλόφ), κάθε φορά που δεν το κάναμε αυτό, χάναμε.

Καταλήγοντας, θα θέλαμε απλά να υπενθυμίσουμε ότι είναι ανθρωπίνως αδύνατο αυτό να συμβαίνει επί 8 συνεχόμενους μήνες, και τις βραδιές που δε γίνεται, σαν να μη μας αρκεί ότι δεν θα πάρουμε τη νίκη, έρχεται και ένα στημένο κοράκι όπως εχθές, να μας κλέψει και την ισοπαλία.

In conclusion, δικαίωμα στο λάθος, στην κακή βραδιά, στην κούραση, έχουν όλοι.
Αφήστε μας να το διαχειριστούμε μόνοι μας.