Βαδίζοντας ολοταχώς προς το μεγάλο milestone της σεζόν, ήτοι 15υγουστος, ας…

Βαδίζοντας ολοταχώς προς το μεγάλο milestone της σεζόν, ήτοι 15υγουστος, ας κατεβάσουμε λίγο τα χειμωνιάτικα από τη ντουλάπα, κι ας φορέσουμε πχ ένα σκουφί (τυχαία επιλογή), και ελάτε να θυμηθούμε τι γράφαμε εδώ, 23 Ιανουαρίου του 26, την επόμενη ενός ακόμα σεμιναρίου LucescuBall:

"Εξακολουθούμε να στηρίζουμε τον προπονητή, αλλά εξακολουθούμε να δυσκολευόμαστε να πιστέψουμε ότι μπορεί να βγει η χρονιά χωρίς προσθήκες - θα πρέπει να βαλσαμωθούν Κένι και Μπάμπα, αφού η διαφορά ποιότητας με την εναλλακτική τους είναι μεγαλύτερη από όση δείχνει η περιστασιακή χρησιμοποίηση τους σε παιχνίδια χαμηλών εντάσεων.
Στις θέσεις πίσω από τα δύο βασικά στόπερ ισχύει το ίδιο, και ας μη μιλήσουμε για τη (μη) χρησιμότητα Ιβανουσετς, Τσάλοφ.
Αλλά οκ, μεσοεπιθετικά υπάρχει τεράστια ποιότητα, ακόμα και ένας από την Αγία Τριάδα ΖΤΚ να λείψει, εύκολα κουβαλάνε οι άλλοι δύο.

Που θέλουμε να καταλήξουμε?
Καλά τα "ντα ντούμλα ντα", ευχάριστα τα "πάμε για τρεμπλ", διασκεδαστικά τα "Ο Ραζβάν δεν θέλει μεταγραφές", αλλά φτάσαμε 23/1, και σε δύο εβδομάδες από τώρα, υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο να παίξουμε όλη τη σεζόν μέσα σε ένα δεκαήμερο.
Μην κοιμόμαστε με προσευχές κάθε βράδυ για να μην τραυματιστεί κανένας, αμαρτία είναι για αυτό που βλέπουμε ως τώρα."

Η αφορμή ήταν τόσο το φρέσκο ΠΑΟΚ - Μπέτις, όσο και το γεγονός ότι μπορεί για μεγάλο χρονικό διάστημα της σεζόν να ζήσαμε το LucescuBall στην καλύτερη και πιο εξελιγμένη μορφή του, however, επειδή ξέραμε και ξέρουμε πόσο (δεν) στηρίζει η διοίκηση τον προπονητή με παίκτες, παρουσιαζόμασταν επιφυλακτικοί σχετικά με το πόσο μακριά μπορεί να φτάσει αυτό.

Δυστυχώς δικαιωθηκαμε πανηγυρικά (για άλλη μια φορά), και ακόμα πιο δυστυχώς, βλέπουμε το ίδιο έργο να συνεχίζεται για άλλη μια χρονιά. God damn, η φάση έχει αρχίσει και θυμίζει το ανέκδοτο με τον Γιωρίκα και τον Κωστίκα που πάνε σινεμά, και ο Γιωρίκας βάζει στοίχημα για τη σκηνή με τη γέφυρα - το χάνει ενώ είδε την ταινία, γιατί πίστευε ότι αποκλείεται να μην την περάσει και δεύτερη συνεχόμενη φορά.

Κάπως έτσι, το εκστασιασμένο πόπολο, πετάει τη σκούφια του από τη χαρά του για τα καθρεφτάκια του Ηγέτη των Πιστών, τη μια με τον Ελλήσποντο, την άλλη με τον Ντεμέκ Αλί, και την παράλλη με τον Νέα Σάντα Μαρία, αλλά όπως πάντα, ο βλάχος το τυρί το βλέπει, τη φάκα όχι, και πάμε για άλλη μια γ@μημενη χρονιά, να παίξουμε τα ρέστα μας για πρόκριση σε ομίλους, χωρίς βασικό φορ, χωρίς αναπληρωματικό φορ, χωρίς αριστερό εξτρέμ, στην προκειμένη και χωρίς δεξί εξτρέμ, και γενικά χωρίς χωρίς.

Κανένα πρόβλημα, εμείς τον αγαπάμε και φτωχό, όπως δηλώνει γνωστός ινφλουενσερ, αλλά πλέον βρισκόμαστε στη φάση που αρχίζουν και οι μουγγοί να μιλάνε.

Προφανώς και η όλη εισαγωγή γίνεται για να τονίσουμε ότι δεν μας φταίει σε τίποτα ο κατά τα άλλα συμπαθής Λίσι, τον οποίο πολύ ευχαρίστως θα κάναμε γαμπρό της μικρής μας αδερφούλας, αλλά για προπονητή στον ΠΑΟΚ δεν ξέρουμε ακόμα, και όσο δεν τον βλέπουμε με γεμάτο ρόστερ, δεν ξέρουμε ακόμα περισσότερο.

Είμαστε κι εμείς λίγο μπερδεμένοι απέναντι του.
Ίσως όχι όσο μπερδεμένος δείχνει ο ίδιος όταν πρόκειται να ανακατέψει την τράπουλα, but still, με τόσες ελλείψεις σε καίριες θέσεις, θα ήταν άδικο να τον κρίνουμε.
Βέβαια, η λογική λέει ότι η χρονιά με ελλείψεις σε καίριες θέσεις θα βγει, οπότε το πιθανότερο είναι όταν θα κληθούμε να γράψουμε το κείμενο του αποχαιρετισμού, να μην ξέρουμε κι εμείς που να εστιάσουμε.

Κλείνοντας, και μιας και πιάσαμε μια αγαπημένη μας συνήθεια, τα κείμενα του αποχαιρετισμού δηλαδή, να θυμίσουμε ότι όταν αποχαιρετούσαμε τόσο τον Οζντόεφ, όσο και τον Κεντζιόρα, γράφαμε ότι περιμέναμε να αλλαχθούν με καλύτερους, αλλά και ότι δεν ήμασταν και πολύ αισιόδοξοι για αυτό.
Ε καταφέραμε να τους αλλάξουμε με χειρότερους...

Ολόκληρο το κείμενο της εισαγωγής, στα σχόλια