Στραβά;

Στραβά;
Στραβά
Ανάποδα;
Κι ανάποδα μαζί.

Αλλά όταν σε αυτό το, εχμ, (ψάχνουμε να βρούμε λέξη να το θέσουμε όσο πιο κομψά γίνεται, και αλήθεια, δε βρίσκουμε, ας πάμε με) "φεστιβάλ μαυρίλας και τοξικότητας", που λαμβάνει χώρα εδώ και λίγους μήνες στον ποδοσφαιρικό ΠΑΟΚ, εμφανίζεται και μια είδηση που σε κάνει να σκας λίγο το χειλάκι σου, ε, τουλάχιστον εμείς εδώ, είμαστε χίλια πράγματα, αλλά εμμονικοί δεν ήμασταν ποτέ.

Η τεράστια αυτή προσωπικότητα που λέγεται Αντρίγια Ζίβκοβιτς, Άντρια, όσοι μεγαλώσατε σε ένα προάστιο του Νόβι Σαντ, και σας έκανε η μαμά Καρατζόρτζεβα τις Κυριακές, το οποίο συνοδεύατε με λίγο άϊβαρ, η σημαία που θα παραμείνει στον ιστό της (κλισέ λεβελ: terminated) , ο τελευταίος μιας παρέας παικταράδων που σήκωσε κούπα πρωταθλητή με τον σύλλογο (σε χρονιά με
10 γκολ 8 ασίστ ΜΟΝΟ στη λίγκα), ανανέωσε χθες για ακόμη 4+1 χρόνια, και αυτό από μόνο του, ήταν μια αφορμή να πάρουμε μια βαθιά ανάσα, και να συνεχίσουμε να ασχολούμαστε με όλα τα άλλα που ασχολούμασταν τόσο καιρό - απλά τώρα, θα είμαστε κομμάτι πιο ήσυχοι, ότι δεν θα ξηλωθούν και τα τελευταία ΠΑΟΚ κομμάτια που βρίσκονται ακόμα εκεί μέσα.

Το ιδεολογικό χάος που μας χωρίζει με την παε, και όλα όσα αυτή πρεσβεύει πια, δεν μας επιτρέπει να εμβαθύνουμε, αναλόγως και τοιουτοτρόπως (τιούπα?) σε όλα τα υπόλοιπα, τα οποία προφανώς και αφήνουμε στην άκρη, και κάνουμε πάσα σε όσους έχουν ακόμα όρεξη να λερώνουν τα χέρια τους με ποστ, κόντρα ποστ, μπλοκ, κατάρες, στοχοποιήσεις κλπ, αλλά είπαμε, η ανανέωση της αρχηγάρας, είναι ο,τι πιο ευχάριστο διαβάσαμε τελευταία, και επειδή έχουμε κι ένα παρελθόν με τζόγο, το αφήνουμε τώρα που κερδίζει.

Επαναλαμβάνουμε άλλη μια φορά ότι σπάνια αντιλαμβάνεται κανείς την ιστορία, την ώρα που αυτή συμβαίνει, και ο Ζίβκο γράφει ιστορία, μια ιστορία την οποία θα λέμε κι εμείς στα παιδιά μας, με τον ίδιο τρόπο που μας έλεγαν κι οι δικοί μας πατεράδες όλα αυτά τα χρόνια, αυτές τις πολύ όμορφες, διανθισμένες πάντα με μια γλυκιά δόση υπερβολής, παίζοντας μπαλίτσα εκ του ασφαλούς, αφού ο,τι και να μας έλεγαν για τον Κούδα, τον Σαράφη, τον Ιωσηφίδη, εμείς τα πιστεύαμε, μιας και δεν υπήρχε και κάποιος σοβαρός τρόπος να διασταυρωθούν.

Η διαφορά είναι ότι, όταν τα δικά μας τα παιδιά θα μας ρωτάνε "Καλά ρε συ μπαμπά, τόσο καλός ήταν δηλαδή αυτός ο Ζίβκοβιτς;", εμείς θα τους βάζουμε να ανατρέξουν στα στατιστικά.

Κι αυτά, όσο να πεις, τρομάζουν.