Ολόκληρη η συνέντευξη τύπου της διοίκησης της ΚΑΕ, βρίσκεται ΕΔΩ.

Στήριξη, εισιτήρια, διαρκείας, κόσμος.

Λέξεις που επαναλαμβάνονται διαρκώς σαν λούπα σε βλαχομπιτ σουξεδάκι.

Στήριξη, εισιτήρια, διαρκείας, κόσμος.

Και από πίσω, νούμερα, χορηγίες, έσοδα, και έξοδα. Και έσοδα μεγαλύτερα από τα έξοδα. Όλα όμως πηγαίνουν σε αμαρτίες του παρελθόντος.

Και ξανά στήριξη, διαρκείας, εισιτήρια, κόσμος.

Και στο παρασκήνιο, η είδηση της ανανέωσης και του Χαραλαμπίδη, που κλειδώνει την παρουσία 7 τουλάχιστον παιχτών της ομάδας που τελείωσε το πρωτάθλημα, σε αυτήν που θα το αρχίσει σε 2 μήνες.
Μετά από κι εγώ δεν ξέρω πόσα χρόνια.

Και μια πικρή αναφορά για τα 100 εισιτήρια με το Ρέθυμνο, και καμία αναφορά σε άλλα εξίσου ντροπιαστικά νούμερα μέσα στη χρονιά. Νούμερα, που μας στέρησαν το δικαίωμα να απαιτούμε, όπως πάντα θα απαιτούμε από τον ΠΑΟΚ, για κάτι καλύτερο.
Και μας έστησαν στη γωνιά, παρακαλώντας να αντέξουν ο Μπίδης με τον Λάζο, και να πιάσουν τα μαγικά του Σούλη. Κι όλα αυτά όχι για κάτι ουσιαστικό, όχι για κάναν τίτλο όπως συνηθίσαμε, αλλά απλώς για να κάνουμε το κάτι παραπάνω.
Να κλείσουμε τη χρονιά με το χαμόγελο που είχαμε κατά το μεγαλύτερο μέρος της. Με την περηφάνια που βγάζαμε οι λίγοι βλαμμένοι που συνεχίζαμε να πηγαίνουμε στο γήπεδο, στα κρυφά από την παρέα μας και την οικογένεια μας, οι οποίοι νόμιζαν πως μπλέξαμε σε σπείρα με σπουργίτια.

Και σήμερα, ο απόλυτος ηγέτης του σπουδαιότερου ΠΑΟΚ που κατέβηκε ποτέ σε οποιοδήποτε άθλημα, μας ζητάει για άλλη μια φορά αυτό που κάποτε θεωρούνταν αυτονόητο.
Την παρουσία μας στο γήπεδο.
Παρουσιάζοντας μια εταιρία που κλείνει τη χρονιά με θετικό οικονομικό πρόσημο, που πληρώνει όλα της τα παλιά τα χρέη, που πληρώνει πρώην παίχτες, δημόσιο, εφορία, ΙΚΑ και σύκα.

Και θυμόμαστε την εποχή που δεν τα βρίσκανε με τον Αλεξόπουλο στην ανανέωση του συμβολαίου του, κι εφευγε Ιταλία.
Και μια πόλη ολόκληρη, μια Μακεδονία, ένας Βορράς δάκρυζε καθώς έβλεπε το πιο δικό του παιδί να μας αποχαιρετάει σε μια στιγμή που πιστέψαμε πως δεν θα τον ξαναδούμε εδώ μαζί μας ποτέ. Πως τον χάσαμε για πάντα.



Μεγαλώσαμε από τότε.
Αλλάξαν οι ανάγκες μας.
Ο Μπάνε μας, είναι πρόεδρος στον ΠΑΟΚ, αλλά αυτό από μόνο του δεν αρκεί.
Βάζει την εταιρία στο σωστό δρόμο, αλλά αυτό από μόνο του, φυσικά και δεν αρκεί.
Όταν μιλάει, λέει μόνο την αλήθεια, και δεν τάζει πράγματα που δεν γίνονται, αλλά αυτό εννοείται πως δεν αρκεί.

Εμείς μεγαλώσαμε.
Και ξαναγίναμε 15 χρονών.
Και βάζουμε τους εαυτούς μας στη διαδικασία να πιστέψει τις ανοησίες για πρωτάθλημα και Ροναλντίνιο. Που μας αρέσουν. Κι ας ξέρουμε πως δεν μπορεί να είναι αλήθεια.
Γιατί αυτά δίνουν πρεστίζ στον βλαχοΠΑΟΚ μας.
Όχι ο Τσόχλας.



Άλλαξαν οι ανάγκες μας.
Και θέλουμε αποπληρωμή των χρεών εδώ και τώρα, με μηδενικά έσοδα από αυτό που παραδοσιακά θεωρούταν η δύναμη της ομάδας, ο κόσμος. Και παιχταράδες. Και υπόσχεση για τίτλο. Πιστεύοντας πως από το Α θα πάμε στο Δ, χωρίς να χρειαστεί να περάσουμε από το Β και το Γ.

Και γυρνάμε την πλάτη μας στην ειλικρινή κι έντιμη προσπάθεια του μεγάλου Μπάνε να βγάλει το κάρο από τη λάσπη.
Κλείνοντας τα αυτιά μας, ή ακόμα καλύτερα, αγνοώντας τον τελείως, εξισώνοντας τον με έναν ζητιάνο που σε ζητάει μισό ευρώ στο δρόμο.

Στήριξη, διαρκείας, εισιτήρια, κόσμος.

Ω. δεν μπορώ άλλο πια.
Βάλε sport103.
Περιμένω το μπαμ.


The grabbing hands
Grab all they can
All for themselves
After all
It's a competitive world
Everything counts in large amounts