Για τον έντιμο σύντροφο Ανέστη από τις Συκιές, που ξεκινούσε από νωρίς το πρωί την εκδρομή με την παρέα του, στη γοητευτική Κομοτηνή, δεν υπήρχε καμία αμφιβολία με τη λήξη του ματς. It was such a perfect day.
Και ήταν ευγνώμων που την πέρασε μαζί του, με την παρέα του, τους φίλους του, καμιά 3 - 4 χιλιάδες ακόμα αδερφούς για ένα δίωρο, αλλά κυρίως, με την καψούρα του, τον έρωτα της ζωής του, τον ΠΑΟΚ.




Φυσικά, αμφιβολία περί τούτου, όπως και να το δεις, δεν υπήρχε, και ούτε θα υπάρξει ποτέ - βλέπεις, για ένα πολύ μεγάλο κομμάτι ανθρώπων, διαφόρων κοινωνικών στρωμάτων, μόρφωσης και παιδείας, γιατρών, δικηγόρων, μαγείρων, σερβιτόρων, ανέργων κι αρχιτεκτόνων, πιτσιρικάδων και λίγο μεγαλύτερων σε ηλικία, ο ΠΑΟΚ είναι αυτό που δίνει νόημα στη ζωή τους, τους κρατάει να συνεχίσουν..
Είτε στα πάνω του, είτε στα κάτω του.

Ο ΠΑΟΚ φέτος, και ειδικά τον τελευταίο καιρό, είναι στα πάνω του.
Δεν είναι θαύμα, δεν είναι έκπληξη, δεν είναι τύχη.
Δεν μιλάμε ούτε για τάβλι, ούτε όμως και για πυρηνική φυσική: Μέσα στην χαωτική πολυπλοκότητα που βλέπουν οι αδαείς, το ποδόσφαιρο παραμένει εξαιρετικά απλό σαν άθλημα.
Μόνο που, το επαγγελματικό ποδόσφαιρο, και πολύ περισσότερο, το ποδόσφαιρο πρωταθλητισμού, διέπεται από κάποιους, απλούς πάλι, κανόνες.
Ένας από αυτούς, αναφέρει πως τη μεγάλη ομάδα, την κάνει ο μεγάλος προπονητής.

Μια ρήση, η οποία κατά καιρούς έχει ερμηνευτεί και παρερμηνευτεί, κατά το δοκούν, αλλά που αντιλαμβανόμαστε ξεκάθαρα αυτά τα 2 χρόνια της παρουσίας του ηγέτη των πιστών στην ομάδα μας, μέσω της τρομακτικής αντίθεσης των ανθρώπων που κάθονται στην άκρη του πάγκου.
Πέρσι, όχι απλά δεν είχαμε μεγάλο προπονητή, αλλά δεν είχαμε καν προπονητή.
Φέτος όχι απλά έχουμε, αλλά έχουμε πιθανότατα και τον μεγαλύτερο που βρέθηκε τα τελευταία 30 χρόνια στη χώρα.

Δεν υπάρχει λόγος και νόημα, να αρχίζουμε να θυμίζουμε τι λέγαμε και τι γράφαμε τον καιρό των ερωτηματικών - δεν μας διαβάζετε για αυτό, και συν τοις άλλοις, η ομάδα δίνει τόσο πειστικές απαντήσεις μέσα στο γήπεδο, που ξεχάσαμε τι ρωτούσανε(-τε).

Ο ΠΑΟΚ, λέγαμε και τις προάλλες μετά το ματς με τη Μακάμπι, βελτιώνεται συνεχώς. Και σήμερα βελτιώθηκε κι άλλο, μεγαλώνοντας ακόμα περισσότερο το χρονικό διάστημα κατά το οποίο είναι απόλυτος κυρίαρχος του παιγνιδιού - Με τον ΟΦΗ πριν ένα μήνα, ήταν για περίπου 40', με τον Παναθηναϊκό 50', με τον Αστέρα και τη Μακάμπι 70', και σήμερα ολοκλήρωσε ένα 90λεπτο, κατά το οποίο δεν έχασε ούτε στιγμή τον έλεγχο του ματς.
Έδειξε, πως δεν παίρνει γκολ μόνο από τα στημένα, αλλά και από συνεργασίες, αναπτύχθηκε από τα πλάγια, από τον άξονα, έβαλε κι άλλους παίχτες στην "ομάδα", ξεκούρασε κάποιους άλλους, κι όλα αυτά νικώντας και πάλι, και με το καθαρό σκορ του 0-3.

Δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε αν θα μπορέσουμε να σηκώσουμε την κούπα από φέτος.
Αυτό που ξέρουμε, είναι πως είναι πολύ δύσκολο να επαναληφθούν τα χάλια περασμένων χρόνων, και του -10, -15, -20 από την κορυφή.
Και γι αυτό που βάζουμε το χέρι μας στη φωτιά, είναι πως του χρόνου, ο ΠΑΟΚ δεν θα ξεκινά σαν ένα εκ των φαβορί, αλλά σαν το φαβορί.

Όλα αυτά, με βάση τη λογική.
Η οποία με την ομάδα μας, είναι λίγο μαλωμένη.

Κάτι που δεν μπορεί να μας αφήσει να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο, σε ένα από τα φεγγάρια του Χουμπ (όποιος νιώθει από Σάλκε, καταλαβαίνει) να απομακρυνθεί από τον σύλλογο.
Έχοντας σαν συνέπεια, να γκρεμίσουμε, αυτό που χτίζαμε.

ΥΓ. R.I.P. για τον μεγάλο πιονέρο Lou Reed.
Ένας από τους σημαντικότερους ποιητές της μεταπολεμικής γενιάς, ο Νίκος Καρούζος, είχε γράψει πως όταν πεθαίνει ένας Θεός, πεθαίνει κι ένας κόσμος.
Ο κόσμος μας, πέθανε σήμερα.

ΥΓ2: Περαστικά και ταχεία ανάρρωση στον οπαδό που έχασε τις αισθήσεις του, και βρίσκεται στην εντατική, με ορατό το ενδεχόμενο επέμβασης. Κουράγιο στην οικογένεια του, νεότερα από την Τρίτη στην Επικαιρότητα.