Εδώ η απάντηση δυσκολεύει, και όποιος τοποθετηθεί κατηγορηματικά, πιθανότατα θα εκτεθεί.

Ας πιάσουμε το ματς της Ολλανδίας, που είναι και πιο πρόσφατο: Η ομάδα κατεβαίνει καλά στο ματς, μπαίνει δυνατά μετά το πρώτο τρίλεπτο, και σε όλο σχεδόν το ημίχρονο, επιβάλλει το δικό της ρυθμό.

Την τελευταία φορά που τα είπαμε με την κυρά Αλκμαάρ, η διαφορά δυναμικότητας των 2 ομάδων ήταν τεράστια. 'Η αυτό μας έδειξαν τα 2 ματς.

Χθες, η καλύτερη ομάδα, έδειξε ξεκάθαρα πως είναι ο ΠΑΟΚ.

Το Β' μέρος, το καλό μας φέτος, ενώ ξεκίνησε με το δοκάρι του (ματιαγμένου) Λούκας, φεύγει εντελώς από τα χέρια μας. Οι Ολλανδοί πιάνουν ρυθμό και τρέχουν, κόντρα σε μια αργή ομάδα, επί περίπου 10'. Εκεί πάνω έρχεται και το γκολ.

Ο ΠΑΟΚ της Ευρώπης όμως, είναι μια εντελώς άλλη ομάδα τα τελευταία χρόνια, μια ομάδα με ασυνήθιστο χαρακτήρα για τις περισσότερες Ελληνικές ομάδες. Το γκολ θα ρθει έστω και την ύστατη ώρα, για άλλο ένα Ευρωπαϊκό παιγνίδι η ομάδα δεν χάνει, και το ρεσιτάλ μουρμούρας μετατίθεται για την επόμενη στραβή.

Το να γκρινιάζεις για μια ισοπαλία, κόντρα σε μια ομάδα που έχει μια κάποια παρουσία στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια - αλλά και που έφτασε και στην κατάκτηση ενός πρωταθλήματος, σχετικά πρόσφατα - είναι (και) καλό.
Δείχνει απαιτήσεις, δείχνει κι επιβεβαίωνει, πως τουλάχιστον όσον αφορά τα Ευρωπαϊκά, έχεις περάσει σε ένα άλλο επίπεδο την τελευταία 5ετία.

Από την άλλη, η ομάδα όσο κι αν το θέλουμε, δεν μπορεί να είναι ακόμα έτοιμη, για να κάνει από τώρα, όσα επιθυμούμε να κάνει.

Έχουμε παρεξηγήσει κι εμείς κάποια πράγματα βέβαια. Οι παιχταράδες (που ακόμα δεν έχουμε τόσους, όσους νομίζουμε) δεν έκαναν ποτέ ομαδάρα από μόνοι τους, και κυρίως, δεν το κατάφεραν αυτό μέσα σε 2 μήνες.
Οι περιβόητοι αυτοματισμοί, σε μια ενδεκάδα με 6, καμιά φορά κι 7, νέα πρόσωπα, κι έναν προπονητή που ακόμα τώρα μαθαίνει τα ποδοσφαιρικά όρια κάθε παίχτη του, θα αργήσουν πολύ να κάνουν την εμφάνιση τους, περισσότερο από όσο φυσικά θα κάνουν τα καλά στημένα, τα οποία εμφανίστηκαν ήδη.
Πολύ δε περισσότερο, η ομάδα θα συνεχίζει να δείχνει νωθρή κι ασύνδετη, όσο βασικά γρανάζια της μηχανής της, θα είναι είτε ντεφορμέ, είτε εγκλωβισμένα, σαν τον Λούκας και τον Στοχ αντίστοιχα.

Από κοντά, τα εντελώς ακίνδυνα κεντρικά χαφ, με τον Τζιόλη να είναι πιο αργός κι από ταινία του Αγγελόπουλου, και τον Λάζαρ στα φεγγάρια του.

Σε αυτά, δεν μπορεί να φταίει ο προπονητής, του οποίου η επιρροή σε έναν αγώνα, είναι πολύ μικρότερη από όση πιστεύουμε. Το μεγαλύτερο που μπορεί να κάνει, είναι οι αλλαγές, και αυτές (εκτός αν μπέρδεψε τον δανεικό από την ΤΣΣΚΑ που πρέπει να μπαίνει), είναι σχεδόν πάντα επιτυχημένες.

Στο Αλκμάαρ, επέλεξε το Ευρωπαϊκό 4-2-3-1, κερδίζοντας έναν χαφ, κι ελέγχοντας, ακόμα και με τους μέσους του σε τόσο κακή βραδιά, το κέντρο. Ανέβασε την πίεση, όσο έβλεπε τους κεντρικούς αμυντικούς των γηπεδούχων να παίζουν το "Κυργιάκος - Δέλλας" στο EURO του '08, άλλαξε πλευρά τον Στοχ με τον Λουκας, στη συνέχεια τον έφερε πίσω από τον Κλάους, το πάλεψε με ό,τι διέθετε, έκανε φάσεις, κυνήγησε το γκολ, και όπως είπαμε, δικαιώθηκε.

Επίσης, και δεν μπορούμε να ξέρουμε κατά πόσο ευθύνεται ο προπονητής σε αυτό, μπήκε επιτέλους δυνατά στο 1ο ημίχρονο, διάστημα κατά το οποίο θα μπορούσε να σκοράρει, ίσως και παραπάνω από μια φορά.
Ακόμα πιο αξιοσημείωτο, είναι πως κυριαρχεί η αίσθηση πως ο ΠΑΟΚ δεν είναι ομάδα, και βασίζεται στην ποιότητα που έχουν κάποιοι παίχτες, αλλά αν κοιτάξεις την απόδοση που είχαν οι κάποιοι παίχτες, στο καλό ημίχρονο του ΠΑΟΚ της Πέμπτης, θα δεις πως τα κουκιά δεν βγαίνουν: Κακός Κατσουράνης, κακός Τζιόλης, κακός Λάζαρ, κακός Νίνης, κακός Στοχ, κακός Λούκας, κακός Κλάους.

Εν κατακλείδι, μπορεί η νίκη να σφράγιζε ακόμα και την πρωτιά, αλλά όλοι είχαμε κάπου στο μυαλό μας και το "Χ". Και σκεφτόμασταν πως θα μας άφηνε ικανοποιημένους.
Το "Χ" πήραμε.
Ικανοποιημένοι δεν είμαστε.

Highlight του αγώνα, εκτός από το ύποπτα βιαστικό, ντου του τερματά των γηπεδούχων στα αποδυτήρια πριν τη σέντρα, το ανεκδιήγητο γύρισμα του Βίτορ στον Χακόμπο.
Μας πήγε πολλά χρόνια πίσω, δακρύσαμε ενθυμούμενοι ανάλογα τέτοια περιστατικά, θυμηθήκαμε Ζαφειρίου - Μιχόπουλο, Αλεξίου - Μιχόπουλο, Γιούκουδη - Μιχόπουλο (με τη guest συμμετοχή του Ντ. Νικολαϊδη στο τελευταίο session του ΓαταΝικόλα)

Για τη μάχη της Κρήτης (σικ) δεν έχει να πεις και πολλά. Το πρώτο ημίχρονο, ήταν άλλη μια ωδή στην τύφλωση, και τον Κύκλωπα Πολύφημο, από την ομάδα μας.
Το γκολ του ΟΦΗ, μπαίνει σχεδόν σπρώχνοντας: Σπρώξε ο ένας, σπρώξε ο άλλος, όλοι θα πάρετε παιδιά, είμαστε πολύ λαρτζ φέτος.



Ακόμη κι έτσι, ακόμη κι εξαφανισμένοι εντελώς από το γήπεδο, κάνουμε 2 καθαρές φάσεις, και μια ακόμα που θα ήταν καθαρό πέναλτι.
Το Β' ξεκινάει. Βούκιτς να μπει αλλαγή, δεν έχεις, έχεις όμως τον όλο και πιο ανεβασμένο Νέσιντ, και έχεις και ένα ρεσιτάλ χαμένων ευκαιριών, με τον Δασκαλάκη να μην πατάει στο έδαφος για κάνα 20λεπτο.
Η ισοφάριση έρχεται σε μια στιγμή που νόμισα πως θα με καλέσουν από τα μεγάφωνα να πάω κι εγώ να κατασκηνώσω στα καρέ του, αλλά ως εκεί.

Στο τέλος, το ματς μπορούσε να κάτσει eitherway.

Θα ήταν δίκαιο;
Όχι, αλλά αυτό είναι το ποδόσφαιρο.