Ο αγώνας της Κυριακής, εκτός από ένα παραδοσιακό ντέρμπι ήταν και η πρώτη ασφαλής παρουσίαση των συσχετισμών των δυνάμεων του φετινού πρωταθλήματος. Σε αυτή την παράσταση ο ΠΑΟΚ και ο ΠΑΟ έπρεπε να δείξουν τι έχουν πετύχει ως τώρα και τι ρόλο θα παίξουν ή θα αφήσουν στους μνηστήρες της τετράδας να παίξουν. Αν ξεκινήσουμε από τα εύκολα δηλαδή από τον Παναθηναϊκό θα πρέπει να πούμε ότι φάνηκε σε σταθερά ανοδική πορεία, πράγμα που σημαίνει ότι η παραδοσιακή του δύναμη θα αρχίσει να επανεμφανίζεται μετά το περσινό φιάσκο. Ο Ατρόμητος από την άλλη που έχει εμφανώς καλύτερους παίκτες από τον ΠΑΟ θα πρέπει να κάνει μεγάλη υπέρβαση για να τον ξεπεράσει και πάλι.



          Όσο για εμάς τα πράγματα είναι πιο πολύπλοκα. Η ομάδα συνεχίζει να κερδίζει, αλλά ο τρόπος που το κάνει δεν πείθει και δεν πείθει γιατί εμφανίζεται αγχωμένος και χωρίς ισορροπία στο γήπεδο. Στα καλά του αγώνα ήταν η πολύ σωστή ανάγνωση του Στέφενς όσον αφορά τις δυνάμεις και τις ικανότητες του κεντρικού αμυντικού διδύμου του Παναθηναϊκού. Ο προπονητής μας επέλεξε να αντιστρέψει τους ρόλους του Κλάους και του Σάλπι ώστε να εκμεταλλευτεί το νεύρο, το πάθος και τα άλματα του Κλάους που τραβούσε εκτός περιοχής τον ποιοτικό αλλά αργό Σίλντενφελντ και αφήνει πιο κοντά στο τέρμα τον έμπειρο και πιο «αλανιάρη» Σαλπιγγίδη απέναντι σε ένα άπειρο αμυντικό όπως ο Ρισβάνης. Η επιλογή αυτή εξέθεσε σαν μονάδα τον άτεχνο με την μπάλα στα πόδια Κλάους, στο κομμάτι που έπρεπε να κάνει παιχνίδι, αλλά σε ομαδικό επίπεδο ο Κλάους έδωσε την δυνατότητα στον Σάλπι να παίξει το αγαπημένο του ρόλο, που είχε να γευτεί από την εποχή του μεγάλου Μίετσελ. Το δεύτερο μεγάλο επίτευγμα του Στέφενς είναι η σταδιακή αναβάθμιση του Νίνη στο παιχνίδι του ΠΑΟΚ. Ο Νίνης δεν είναι πια ο 16άρης που γνωρίσαμε που προσπερνούσε τους πάντες. Είναι ένας ώριμος παίκτης που έχει αρχίσει να δείχνει ότι ξεπερνάει του τραυματισμούς, τόσο σωματικούς όσο και ψυχολογικούς, και μαθαίνει έναν νέο ρόλο. Χωρίς να αναπτύσσει υψηλές ταχύτητες δίνει πάρα πολύ κίνηση στο χώρο του κέντρου, ζητάει συνεχώς να τροφοδοτηθεί και προσπαθεί να περισώσει το αμαρτωλό transition game του ΠΑΟΚ.

 
                                      

          Στον αντίποδα ο Στέφενς έχει αρχίσει να εμφανίζει ένα μοτίβο ξεροκεφαλιάς, ίσως και αδικίας αφού αχνοφαίνεται ότι δε δείχνει τον ίδιο σεβασμό σε όλους τους παίκτες του. Ας αφήσουμε όμως τις φήμες και ας πάμε στο παιχνίδι. Για ακόμα μια φορά ο ΠΑΟΚ είχε πρόβλημα στο κέντρο, πρόβλημα που εντοπίζεται στα κεντρικά χαφ και που μεταδίδεται σε όλη την ομάδα. Είναι σαν το φθινόπωρο που ενώ φανταζόμαστε ότι είναι ακόμα καλοκαίρι και γυρνάμε με φανελάκια, μόλις κρυώσουμε και αρχίσει να πονάει ο λαιμός μας, τότε η μάνα θα γκρινιάξει ότι πίνουμε κρύα νερά. Αυτό ακριβώς γίνεται και στον ΠΑΟΚ, το κέντρο δεν πιέζει, δεν κλείνει σωστά, δεν μοιράζει γρήγορα την μπάλα, δε βοηθάει να κρατηθούν οι αποστάσεις με αποτέλεσμα να εκτίθεται το κέντρο άμυνας. Παίρνω το ρίσκο και λέω ότι οι κεντρικοί αμυντικοί μας, δεν είναι κακοί σε απόλυτο μέγεθος, ούτε είναι το χειρότερο δίδυμο στο χορτάρι. Το χειρότερο δίδυμο μακράν είναι το 6αρι μας και το 8αρι μας δηλαδή ο Τζίολης με τον Λάζαρ, με τον Λάζαρ βέβαια να έχει τεράστιες μεταπτώσεις που σημαίνει ότι ανάμεσα στα τραγικά λάθη έχει και φοβερές εκλάμψεις. Ο Τζιόλης από την άλλη είναι σταθερός στις αποδόσεις του κι αν λέμε ότι ο Γκαρσία είναι σαν σταματημένος, τότε πρέπει να σας θυμίσω ότι ένα σταματημένο ρολόι δείχνει δύο φορές τη μέρα σωστά την ώρα, ενώ ένα ρολόι που πάει λάθος, δεν την δείχνει ποτέ. Αυτός είναι ο φετινός Τζίολης, ένα ρολόι που δείχνει τη λάθος ώρα… και είναι και πτώμα από την κούραση. Και βγαίνει στο καπάκι ο Στέφενς και δηλώνει ότι δεν έχει μέσους. Ο Στέφενς που έχει πάρει τον έναν μέσο και τον έχει κάνει δεξί μπακ (Κίτσιου), τον άλλο μέσο τον διατηρεί στα κεντρικά μπακ (Κατσούρ), τον Λόπεθ δικαίως και τον Κατσικά λιγότερο δίκαια τους έχει εξαφανίσει, τον Λόρενς επιλέγει να τον αφήσει εκτός γιατί δεν του άρεσε στην Ολλανδία, ενώ με τον ΟΦΗ άλλαξε το παιχνίδι. Τον Γκαρσία «τραυματία», τον Σκόνδρα στα αριστερά της εξέδρας, τον Τζανδάρη άπειρο και επιλέγει να πάρει ένα άπειρο παιδάκι που δύο μέρες μετά έκανε επειγόντως εγχείρηση σκωληκοειδίτιδας και τα είχε κάνει μαντάρα σε αυτόν το ρόλο κόντρα στην Καρδίτσα να καλύψει το κενό του κέντρου. Η επιλογή αυτή είναι ακόμα πιο παρανοϊκή αν σκεφτεί κανείς ότι γίνεται στο 75' και είναι η πρώτη ενώ ο ΠΑΟ έχει ολοκληρώσει τις δικές του και μας έχει κλείσει στα καρέ μας.


          Η τελευταία γεύση που μας έμεινε φεύγοντας είναι ότι μπορούμε εύκολα να φτάνουμε στο γκολ αλλά και το ίδιο εύκολα να το δεχόμαστε, κρατώντας συνεχώς τους αντιπάλους μέσα στο παιχνίδι και μη καταφέρνοντας να αποθαρρύνουμε τους επικείμενους αντιπάλους που αποκτούν την πίστη ότι μπορούν να μας κοντράρουν. Το ποδόσφαιρο μπορεί να είναι καθαρά αγωνιστικό παιχνίδι, αλλά η ψυχολογία των ομάδων σε μεγάλο βαθμό επηρεάζει την απόδοση τους. Αυτό είναι που είχε πετύχει ο Σάντος «τρομοκρατώντας» τους αντιπάλους και δένοντας μέσω του καλού κλίματος την ομάδα μας και που φαίνεται να μην πετυχαίνει ακόμα ο «συμπαθής αλαζόνας» κύριος Στέφενς.