Ένας από τους πλέον διάσημους αστικούς μύθους, είναι αυτός που αναφέρει ότι το κολλύριο στο ψυγείο διατηρείται εφ όρου ζωής.
Αδιάφορος σε μερικούς, όχι όμως στα έντιμα πιτσιρίκια της Generation Y, που συντηρούσαν το μαγικό μπουκαλάκι στο ίντερνετ καφέ του (μεγαλύτερου σε ηλικία) κολλητού τους, και σπεύδανε για τις τελευταίες σταγόνες λίγο πριν την επιστροφή στο σπίτι.
Το "τι μάτια είναι αυτά ρε αλήτη;" του μπαμπά, στοίχειωσε την εφηβική τους αθωωότητα (η οποία παίζει να μην ήταν και τόσο αθώα τελικά, με τα γάρα να ανάβουν σα λαμπάδες σε ανάσταση, το ένα μετά το άλλο) και σήμερα,για κάθε "Ναι ρε μαλάκες, το κολλύριο στο ψυγείο δε χαλνάει", ακούγεται κι ένα "Χα!" από τον μοναχικό θαμώνα με τη τζιν φόρμα, το στάχυ στο στόμα, και το ημικαμποϊκο ψάθινο καπέλο, κάπου στις πιο σκοτεινές γωνιές του μπαρ.

Για αυτό λοιπόν, πετάξτε τα.
Δεν θα μας χρειαστούν άλλο, ή αν λυπάστε τα 2.80 που δώσατε για να τα αγοράσετε, ψαχτείτε για ανταλλαγή με κάνα υπογλώσσιο.


Ο ΠΑΟΚ κάνει φάσεις.
Και δέχεται.

Κάνει πολλές φάσεις, και δέχεται εξίσου αρκετές, ίσως όχι τόσες, όσες νομίζουμε ότι δέχεται, καθώς τα χρόνια της διακυβέρνησης από τον Στρατηγό με το Καφέ Δερμάτινο, τα χρόνια της απόλυτης κυριαρχίας του μπετόν αρμέ, δεχόμασταν σε μια ποδοσφαιρική χρονιά, όσες μας έκανε προχθές ο Αστέρας.

Το αυτό, το αντιστρόφως ανάλογο αυτό, ισχύει και για την επίθεση, αλλά ο ΠΑΟΚ διαχρονικά προσέγγιζε όλα του τα θέματα, από την στραβή οπτική γωνία, κι έτσι η σημερινή μας νοσταλγία (για την ομαδάρα του Σάντος, που κέρδιζε χωρίς να τις κάνει φάση ο αντίπαλος) ήταν η προχθεσινή μας επιθυμία (για μια ομάδα που να παίζει φουλ επίθεση σε όλα της τα παιγνίδια).

Τα προβλήματα φυσικά, υπάρχουν, κι εξακολουθούν να υπάρχουν, και ελπίζουμε με τον καιρό αν όχι να εκλείψουν, τουλάχιστον να ελαχιστοποιηθούν - στο μέτρο του δυνατού, αλλά πρέπει να είναι κάποιος τρομακτικά εμπαθής, για να μην διαπιστώνει την σταδιακή βελτίωση του τρόπου λειτουργίας όλης της ομάδας. Ναι, βελτιώνεται ακόμα και η μεσοαμυντική λειτουργία, τα γκολ άλλωστε που δεχόμαστε είναι ειδικών συνθηκών και τα δύο, την ώρα που οι μεσοεπιθετικές επιδόσεις αφήνουν πέρα από προβληματισμό (για τα λίγα γκολ σε σχέση με τις ευκαιρίες που δημιουργεί η ομάδα) και ελπίδα για τη μέρα που θα ρθουν, ίσως και μαζεμένα.

Στο δια ταύτα, σίγουρα ο φετινός Παναθηναϊκός, ο φετινός Αστέρας, και αυτή η Μακάμπι, δεν αποτελούν κριτήριο για την όποια βελτίωση της εικόνας της ομάδας, από την άλλη όμως, παραδοσιακά είχαμε τις δυσκολίες μας για ένα 3/3 εντός έδρας.

Οπωσδήποτε δεν είναι ό,τι καλύτερο να βάζεις τα ποδαράκια σου να τρέξουν για να γυρνάς συνέχεια εις βάρος σου σκορ, αλλά αυτά είναι που φτιάχνουν την εικόνα, και τον χαρακτήρα, μιας ομάδας που δεν χάνει.
Και αυτά είναι που περνάνε και στον αντίπαλο, που σε κάνει γκολ, και εξακολουθεί να αγωνίζεται φοβισμένα, αν όχι ακόμα πιο φοβισμένα από όσο έπαιζε στο 0-0.

Σε καθαρά αγωνιστικά, η ομάδα ετοιμάζεται για νέα ρεκόρ σε φάση ομίλων, καθώς με διπλό στο Ισραήλ, και αναμενόμενη μη νίκη της Καραντιρλάνταντα μέσα στο Αλκμάαρ, εξασφαλίζει την πρόκριση της στην επόμενη φάση, από την πρεμιέρα του δευτέρου γύρου!
Quite amazing, don't you think?

Να μην ξεχάσουμε να σημειώσουμε την αστοχία του Στοχ από τη βούλα, αστοχία που μνημονεύτηκε in time, από τον σύντροφο nyxteridas, ΕΔΩ και την έγκαιρη αλλαγή ρόλων μεταξύ Λάζαρ και Τζιόλη, ώστε ο πρώτος να καταπίνει (χιλιόμετρα) και ο δεύτερος να τα φτύνει (γενικότερα).

Δεν πρόκειται σε καμία των περιπτώσεων να θριαμβολογήσουμε, ειδικά εμείς, για τα αυτονόητα, αλλά ήταν οι συνθήκες κάτω από τις οποίες διαμορφώθηκαν αυτά, που αξίζουν τουλάχιστον το χειροκρότημα..

Τέλος καλό, όλα καλά, προχωράμε.