Στο λούμπεν προλεταριάτο του ΠΑΟΚτσήδικου κόσμου, αρκούσε κάποτε μια νίκη επί του δύσμοιρου συμπολίτη, 2-3 κορώνες του εκάστοτε μεγαλομετόχου για το κράτος των Αθηνών και το κατεστημένο, και ένα πρωτοσέλιδο σαν κι αυτό το (εκτός τόπου χρόνου) των σημερινών ΣΠΟΡ του Βορρά, περί 20 βαθμών διαφοράς, και άλλων φαιδρών, για να κρύψουμε τα προβλήματα μας κάτω από το χαλάκι, να ξεχάσουμε το διασυρμό από τον γάβρο, και να πανηγυρίσουμε όλοι μαζί ενωμένοι, και αισιόδοξοι για ένα καλύτερο αύριο.



Μόνο που το προλεταριάτο μας, δεν είναι πλέον λούμπεν, και έχει αποκτήσει ταξική συνείδηση, κάτι που γεμίζει αισιοδοξία όλους εμάς που βλέπουμε δεξιά κι αριστερά "Πόσα like για τον Σάλπι;" "Ολίσε αλάναρος +1, like και κοινοποίηση όλοι" και "Βρουμ βρουμ" και νιώθουμε όλο και πιο μειονεκτικά, αφού αδυνατούμε να μπούμε σε αυτή την αποχαυνωτική μεν, καταπραϋντική δε (μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι) συλλογιστική.

Προφανώς και δεν βαίνουν όλα καλώς στην ομάδα μας.




Ούτε αγωνιστικά, ούτε εξωαγωνιστικά.
Το βλέπαμε στις αναιμικές μας νίκες, το διαπιστώσαμε  στην εμφατική μας ήττα, το εμπεδώσαμε και χθες.
Η ομάδα δεν ρολάρει. Βελτιώνεται και ξαναχαλάει την εικόνα της, όχι μόνο από αγωνιστική σε αγωνιστική, αλλά και από ημίχρονο σε ημίχρονο.
Σύμφωνοι, χθες δεν ήταν κακή. Αλλά στο ποδόσφαιρο, ένα μεγάλο ποσοστό από το τι θα κάνεις εσύ μέσα στο ματς, εξαρτάται κι από τι θα κάνει ή δεν θα κάνει ο αντίπαλος σου, και ο αντίπαλος του ΠΑΟΚ το βράδυ της Κυριακής, ήταν μια πολύ χαμηλής δυναμικότητας ομάδα, μια ομάδα που αν δεν φορούσε τις φανέλες που φοράει, και δεν κουβαλούσε το όνομα που κουβαλάει, θα ήταν ένας αντίπαλος όσο εμπορικός κι ο Πλατανιάς ή  ο Απόλλων Σμύρνης.

Παρόλα αυτά, ο ΠΑΟΚ κατάφερε να δεχθεί γκολ για άλλη μια αγωνιστική από το πουθενά, κατάφερε να σπαταλήσει άλλο ένα ημίχρονο (στο οποίο πάντως, και το ξαναλέμε, ήταν εμφανώς βελτιωμένος σε σχέση με άλλα πρώτα ημίχρονα) κατάφερε με λίγα λόγια, γιατί το χθεσινό περί κατορθώματος επρόκειτο, να φάει γιούχα σε ένα ΠΑΟΚ - Άρης που έληξε με 3-1, και ανατροπή από το 70' και μετά.

Η αντίδραση που έβγαλε ο λαός της ομάδας, εκτός του ότι αποπνέει υγεία και μόνο υγεία, αποτελεί και ένα σημάδι πως η μάζα σιχάθηκε σανό και κουτόχορτο, και αν ο ηγέτης των πιστών θέλει στήριξη, θα πρέπει να την κερδίσει με τις πράξεις του, και όχι να την επιβάλλει με τα λόγια του. Από τέτοια, χορτάσαμε, όχι χθες, αλλά εδώ και τόσες χιλιάδες χρόνια.
Από πράξεις, λίγα εως ελάχιστα ουσιαστικά πράγματα.
Το παρεάκι της Εθνικής, ημιαποτυχημένοι δανεισμοί, και ένα εντυπωσιακό (μεν) περιτύλιγμα (δε) ενός παράλληλου ΠΑΟΚ που τρέχει στα ίντερνετς και τα φέισμπουκ.
Αποκορύφωμα όλων αυτών των εντελώς ξένων με τον ΠΑΟΚτσή νέων ηθών, η άστοχη, άκαιρη και παντελώς άκυρη, ανάρτηση στον επίσημο λογαριασμό του Facebook της παέ, περί αφεντικού της πόλης, λίγο μετά τη λήξη του αγώνα.



Στα καθαρά αγωνιστικά, να σημειώσουμε τη σχετικά καλή παρουσία του Λόρενς όσο είχε δυνάμεις τουλάχιστον, τα πετυχημένα πειράματα του Στέφενς με Τζαβέλλα, και Στοχ (εκ του αποτελέσματος, και όχι υποθετικά, ο Στοχ έκανε την καλύτερη εμφάνιση του με τη φανέλα του ΠΑΟΚ, από τα παιγνίδια με τη Σάλκε. Κι αυτό, ερχόμενος από τον πάγκο) και την όλο και πιο θλιβερή παρουσία του Θλιμμένου Νάνου στην ενδεκάδα της ομάδας.
Αν αφήσουμε στην άκρη όλα όσα έγιναν με αυτό το άτομο, και πιάσουμε το καθαρά τεχνικό κομμάτι, ο παίχτης δεν έχει τίποτα πια από τα στοιχεία εκείνα που τον έκαναν φίρμα κάποτε, και απλά περιφέρει το κορμί του, με μοναδική προοπτική να βρει στην κίνηση μια από τις μπαλιές που τον σημαδεύουν, και να τη στείλει με κάποιο τρόπο στα δίχτυα.
Αν αυτό δε συμβεί, η προσφορά του στο παιγνίδι είναι "το πάθος που παρέσυρε και τους υπόλοιπους" αλλά αν αυτό ήταν αρκετό, τότε ο Γκαρσία δεν θα πρεπε να βγαινει από την ενδεκάδα.
Εκτός αν ερμηνεύεται κι αυτό κατά το δοκούν.

Τεχνική μηδέν, σέντρα ακόμα πιο μηδέν, κίνηση στο χώρο μηδέν από μηδέν, και μια ταχύτητα που ήταν κάποτε το σήμα κατατεθέν του, να τον έχει εγκαταλείψει οριστικά.
Πρόταση μας, να αποσυρθεί από την καθημερινή τριβή που επιφέρει η συνεργασία με σύλλογο, και να συνεχίζει μόνο στην Εθνική, η οποία καθώς φαίνεται τον εκφράζει, και του ταιριάζει περισσότερο.
Σε λίγους θα λείψει.

Εξωαγωνιστικά, ξέχωρα των γνωστών, απαράδεκτη η γιούχα στον φουκαρά τον Ολίσε.
Το Μικρό Φουτσίνι δεν φταίει σε τίποτα που κάποιοι από αυτούς τους λιμοκοντόρους που παριστάνουν τους δημοσιογράφους, το είχαν πλασάρει σαν νέο Βιερίνια πέρσι.


http://www.sport24.gr/football/omades/Paok/olise_opws_vieirinia.2123842.html

Είναι αυτός που είναι, δεν είμαστε πολύ σίγουροι αν θα μπορούσε να παίξει βασικός στον ΠΑΣ Γιάννινα φερ ειπείν, αλλά κυρίως είναι ένα νέο παιδί, σε μια ξένη χώρα, και προσπαθεί να δικαιολογήσει την (εμμονική, εως ύποπτη) παρουσία του στην ομάδα.
Δεν μπορεί, δεν το χει, τέλος.

Οι γιούχες κάποια στιγμή, πρέπει να μεταφερθούν σε αυτούς που φέρνουν τους Ολίσε και τους Σπυρόπουλους.

Τουλάχιστον, χθες δείξαμε πως είμαστε σε καλό δρόμο σε αυτό το κομμάτι.