Με το ρολόι να δείχνει 80κάτι και την ομάδα να αδυνατεί να σκοράρει απέναντι σε έναν κωμικό τερματοφύλακα, ο περιούσιος λαός είχε συμβιβαστεί στην ιδέα της ισοπαλίας, του -8, και της ταφόπλακας των ονείρων για τίτλο.

Στο επόμενο αφιέρωμα του looper για Χρονιές που πηγαίναμε για πρωτάθλημα, η απάντηση στο "Πότε εκτροχιάστηκε το τρένο στο Λιανοκλάδι;" για τον ΠΑΟΚ της σεζόν 2013-14, θα ήταν "Στο  Pagour Arena"

Βέβαια, και μη λέμε δα κι ό,τι θέλουμε, η υπόθεση τίτλος χάθηκε οριστικά, ίσως πιο νωρίς κι από το ματς στο Καραϊσκάκη, πιο νωρίς κι από αυτό στο Αγρίνιο, χάθηκε στα γραφεία της παέ, Ιούλιο - Αύγουστο μήνα, όταν το παρεάκι που παίζει το "Διοίκηση στον ΠΑΟΚ" ζωγράφιζε σε ένα χαρτί αριστερά μπακ, και αριστεροπόδαρους μεσοεπιθετικούς, ζωγράφιζε φίλους και κολλητούς, διεθνείς πρώην και νυν, αλλά ξέχασε να βάλει κάνα στόπερ.

Ή αυτά που έβαλε, ήταν για τα θηρία, τόσο ώστε να φτάνουμε Δεκέμβριο μήνα, και να παίζουμε με έναν παίχτη που απολαμβάνει την ασυλία που ποτέ του δεν απόλαυσε ο Μαλεζάς πχ, έχοντας το ελαφρυντικό του "Ναι, μα δεν είναι η θέση του".
Η δικαιολογία είναι προφανής, το αποτέλεσμα όμως προφανέστερο.
Ο ποδοσφαιριστής δείχνει εικόνα παλαίμαχου.
Είτε σαν μπακ, είτε σαν χαφ.


Αν αφήσουμε κατά μέρους τον Κώστα Κατσουράνη (έναν άνθρωπο ελαφρώς πιο "ξένο" στην ΠΑΟΚτσήδικη μενταλιτέ μας, από τον Μελέτη Περσία ή τον Γιώτη Τσαλουχίδη) και πιάσουμε την εικόνα της ομάδας σαν σύνολο, και πάλι αυτά που ξεχωρίζουν είναι δυο: οι δικαιολογίες για γκέλα (το κακό γήπεδο, τα συνεχόμενα παιγνίδια, το ταξίδι στην άλλη άκρη της γης πριν 2 μέρες) και το αποτέλεσμα.
Τα αποτελέσματα, με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, και αν εξαιρέσουμε 2-3 κακές βραδιές ως τώρα, είναι με το μέρος μας.
Στο τέλος της ημέρας άλλωστε, το παραδοσιακό μας πρόβλημα, ήταν οι νίκες απέναντι στους μικρούς.
Κι αυτές έρχονται.

Και ακόμα πιο σημαντικό, είναι ότι έρχονται σαν επιστέγασμα μιας συνολικής αλλαγής εικόνας, της νοοτροπίας κυρίως, που είχε ξεχάσει αυτή η ομάδα.
Ο ΠΑΟΚ σε κάθε γήπεδο, μπαίνει για τη νίκη.
Ίσως αυτό να ήταν και το λάθος μας φέτος στο Καραϊσκάκη, όπως και να χει, θα φανεί στην πορεία.
Στον ομαδικό αθλητισμό, ζητούμενο είναι η διάρκεια. Αυτή σε καθιερώνει στις συνειδήσεις των φιλάθλων, αυτή κάνει τη διαφορά απέναντι σε περιστασιακές καλές εμφανίσεις, απέναντι σε περιστασιακές καλές χρονιές.

Αυτό που αχνοφαίνεται στο χορτάρι αυτόν τον καιρό, μας αρέσει.

Τα στοιχεία που προσπαθεί να περάσει στο παιγνίδι μας ο Χουμπ, φαίνονται αρκετά ελκυστικά, το ζητούμενο είναι το πλάνο του, η προσήλωση που θα δείξουν οι παίχτες σε αυτό, η στήριξη του από τους διοικούντες, και η απαιτούμενη υπομονή από το λαό.

Με τα στραβα του, και τα πολύ στραβά του, ο Εμ Βι Πι του Γιούρο είχε δείξει στον κάθε βλαχάκο (που με το 20ευρω που έδινε μια και δυο και τρεις φορές το χρόνο και νόμιζε πως θα στήσει και την ομάδα όπως αυτός ήθελε) οτι η στήριξη σε έναν προπονητή είναι ο ασφαλέστερος δρόμος για την επιτυχία.

Την επιτυχία τη θέλουμε. Τη ζητάμε. Μας λείπει.
Αλλά δεν θα κάτσουμε και να σκάσουμε επειδή δεν ήρθε από φέτος.