Hard Facts:
* Η ομάδα φέτος, όποτε κλήθηκε να δώσει το κάτι παραπάνω, (απ) έδειξε ότι δεν μπορεί.
Σάλκε, Μέταλιστ, Γάβρος, και εσχάτως ΑΖ, παιγνίδια που κρίθηκαν προκρίσεις, πρεστίζ, και πρωτιές, πετάχθηκαν στο Recycle Bin.
Προφανώς, και είναι θέμα νοοτροπίας, και προφανέστερα, η νοοτροπία μας είναι σε διαδικασία αλλαγής, αλλά για να γυρίσει ο ήλιος, θέλει πράγματι δουλειά πολλή.

* Ευχαριστούμε πολύ τη Φενέρ, αλλά αγορά Στοχ - γιοκ.
Βασικά, κι επειδή είμαστε της απόψεως πως όλα είναι σχετικά, και ειδικά στο ποδόσφαιρο όλα κρίνονται με βάση την τιμή τους, όποιος δώσει 4.5 μύρια για να αγοράσει τον Στοχ, θα πρέπει να διάβαζε πολύ ΒΑΒΟΥΡΑ μικρός, και ειδικότερα, οικογένεια Μπάμκιν


* Γαμώ το EURO 2004. Και τον Ρεχάγκελ.
Και τα παιγνίδια που έβαλε τον Κατσουράνη στόπερ.
ΟΚ, δεν είναι αυτός το πρόβλημα μας, αλλά το Κατσουράνης στόπερ, θυμίζει λίγο το "Ο Καραγκιόζης μάγειρας"
Κι έχουμε την εντύπωση, πως ο Γκιόζης, ξέρει να κάνει μια ρεντιξιόν, ένα φον σκούρο ελαφρώς δεμένο, μια λιεζόν βρε αδερφέ.

* Αφού αργήσαμε τόσο πολύ να τιμήσουμε τον Γιώργο Κούδα, κάτι που κάναμε 13 χρόνια μετά την απόσυρση του από την ενεργό δράση, ας ισοφαρίσουμε την καθυστέρηση μας αυτή, με τον αγώνα προς τιμήν του Κλάους.
Κανείς δεν θα ξεχάσει το γκολ στο Ουάϊτ Χαρτ Λέιν, όλοι τον ευχαριστούμε για την περσινή του συγκομιδή στο σκοράρισμα, αξέχαστο θα μείνει και το τεμάχιο που κάρφωσε πέρσι στον φουκαρά συμπολίτη, αλλά καθώς φαίνεται το βαρέθηκε το άθλημα.
Δεν είναι κακό, ούτε είναι ντροπή να το παραδεχτείς.
Κι εγώ κάποτε έδωσα 110 χιλιάδες παλιές δραχμούλες, για να αγοράσω ένα σετ τύμπανα, πιστεύοντας πως θα γίνω ο νέος Dave Lombardo, αλλά αντιλήφθηκα πως το σπορ δεν μου ταίριαζε σχετικά γρήγορα, το βαρέθηκα ακόμα πιο γρήγορα, και το παράτησα σε χρόνο ντε τε.

* Ταχύτητα, αυτός ο άγνωστος.
Το ότι το ρόστερ στήθηκε ανισομερώς το καλοκαίρι που μας πέρασε, το καταλάβαμε.
Το ότι ο κακομοίρης ο Χουμπ, προσπαθεί να το στρώσει, κάνοντας αλχημείες σε κλειστή μεταγραφική αγορά, κάνει επίσης μπαμ.
Αλλά ειλικρινά, το να βλέπεις σε κάθε αγώνα τον Τζιόλη να ασθμαίνει από τα πρώτα λεπτά, και τους υπόλοιπους να βρίσκονται πάντα σε δεύτερο χρόνο στη μπάλα, καταντά ξέχωρα από θλιβερό, και εκνευριστικό επίσης.

Επειδή όμως εδώ στο Looper5, κοιτάζουμε πάντα να βγάλουμε από τη μύγα ξύγκι, και να βλέπουμε τη ζωή από τη bright side της, υπάρχουν κι ένα δυο ελπιδοφόρα στοιχεία, από το χθεσινό ναυάγιο.

* Το ευρωπαϊκό αήττητο σε φάσεις ομίλων.
Μετά την πρώτη χρονιά, του Μακ Χαβ, όπου και κάναμε μόλις μια ήττα, και αυτή στο Μαντριγάλ από τη Βιγιαρεάλ, μετράμε δυο προκρίσεις αήττητοι από φάσεις ομίλων.
It is something, ain't it?

* Ο Παναγιώτης Γλύκος.
Τον σκίσαμε με κάθε τρόπο. Τον λοιδωρήσαμε σε κάθε ευκαιρία. Τον χλευάζαμε όποτε τον βλέπαμε, έστω και στην αποστολή.
Σήμερα όμως, δείχνει καλύτερος του μυθοποιημένου Χακόμπο, κι έτοιμος να κάνει αυτός τον βασικό γκολκίπερ στον ΠΑΟΚ.
Όλα τα παραπάνω, τα κάναμε, ξεχνόντας ένα βασικό στοιχείο της θέσης που αγωνίζεται: Εκτός από Μπουφόν και Κασίγιας, που είναι φαινόμενα, κανένας άλλος τερματάς δεν έπαιξε καλά σε μικρή ηλικία.
Κι αυτό, γιατί δεν είναι όλοι φαινόμενα.
Παραδείγματα; Άπειρα.
Ο Βαλντές, έπρεπε να φτάσει 32, για να θεωρηθεί βασικό γρανάζι της μηχανής της Μπάρσα, ο Φαν Ντερ Σαρ, ήταν ένα όρθιο ανέκδοτο μέχρι τα 35 του, Περούτσι και Τόλντο βολόδερναν σε μικρές ομάδες μέχρι τα 30 τους, ο Κέπκε και ο Καν, έπρεπε να πατήσουν την τρίτη δεκαετία της ζωής τους για να φτάσουν μέχρι την Εθνική Γερμανίας, με τον Λέμαν γελούσαν κι οι τυφλοί ως τα 36.
Κι αν πιάσαμε τα πολύ ψηλά, θυμήσου Γιωρίκα τι πάστα τερματζή ήταν ο Νικοπολίδης μέχρι τα 35 (όχι ότι βελτιώθηκε αισθητά, αλλά όσο να ναι, έφτασε να θεωρείται κορυφαίος στη χώρα ως τα βαθιά του γεράματα) ή ο Χαλκιάς.
Το παιδί δουλεύει, έχει πολλά ακόμα να βελτιώσει, αλλά είναι κάτι παραπάνω από ξεκάθαρο πως βρίσκεται στο σωστό δρόμο.

* Ο Στέλιος Πόζογλου.
Όχι τόσο το γκολ, όσο ο τρόπος με τον οποίο στάθηκε, και έδωσε πνοή στη νεκρή αριστερή μας πτέρυγα, μέχρι την ώρα της εισόδου του στο παιγνίδι.
Σοβαρός να είναι, και να συνεχίσει τη δουλειά, γιατί ο χώρος, ειδικά ο Ελληνικός, είναι γεμάτος από παίχτες-που-κάποτε-έπαιξαν-και-έκαναν-κάτι-και-στη-συνέχεια-πήγαν-στην-Καλαμαριά-και-στον-Αγροτικό-Αστέρα-δανεικοί. Και αγύριστοι.

Αυτό ήταν πάνω κάτω το χθεσινό παιγνίδι, μια περίληψη μιας ομάδας που εξασφάλισε εδώ και έναν μήνα την πρόκριση της στην επόμενη φάση, και δεν έχει κανένα κίνητρο για να δώσει το κάτι παραπάνω και στο Ελληνικό πρωτάθλημα.
Η χρονιά τελείωσε, τελείωσε ουσιαστικά μετά το Karaiscazo, και έλαβε το τυπικό της τέλος την προηγούμενη Κυριακή με τον Απόλλωνα, και όσο να ναι, επειδή μιλάμε για Ελληνική ομάδα, είναι κομμάτι δύσκολο να βρεις κίνητρο σε 15-16 καλοπληρωμένους κακομαθημένους μαντράχαλους, να μπαίνουν σε κάθε παιγνίδι και να σκορπάν τον τρόμο και τον πανικό στις αντίπαλες άμυνες.
Είναι άλλο αυτό όμως, και εντελώς άλλο να κοροιδεύεις μέσα στα μούτρα τους, το κοινό σου, που πλήρωσε άλλη μια φορά εισιτήριο διαρκείας, ή έσκασε κοντά ένα 40ρι για να πάρει οικογένεια και παιδιά, και σε αυτές τις αντίξοες οικονομικά και καιρικά εποχές, να ανηφορίσει στην Τούμπα, για να ξεφύγει λίγο από τα προβλήματα του, και να χαρέι μιάμιση ώρα μπαλίτσα.

Σαν Looper5, στηρίξαμε, κι εξακολουθούμε να στηρίζουμε τον Στέφενς και το επιτελείο του, με την εμπειρία που έχουμε από τόσα χρόνια που παρακολουθούμε διεθνές ποδόσφαιρο (και ειδικά, Σάλκε) ξέρουμε κι αναγνωρίζουμε πως έχει πολύ δρόμο ακόμα το καράβι, αλλά το χθεσινό βαραίνει και αυτόν.
Πίστωση χρόνου, όση θέλει, αλλά ας δείξει πως κινείται στη σωστή κατεύθυνση.
Σαν την ομάδα κι αυτός, ο λουλάς είναι ο ίδιος: Ένα βήμα μπροστά, δύο πίσω

ΥΓ: Όσο για το νέο θέμα Παύλου Γκαρσία, και ειδικά σε όσους μας παρακολουθούσαν και παλαιότερα (πέρσι πχ) αυτό που έχουμε να πούμε, είναι πως είναι μεγάλη ξεφτίλα η καπηλεία του ονόματος του, και της τεράστιας προφοράς του στο σύλλογο.
Φωνάζει από μακριά, πως ο Ολλανδός αντιμετωπίζει κάθε παίχτη σαν ξεχωριστή μονάδα, με αποκλειστικό κριτήριο το τι του δείχνει σήμερα.
Από ακόμα πιο μακριά όμως, φωνάζει και το γεγονός πως κανένας δεν μπήκε στον κόπο να ενημερώσει τον Χουμπ, τι εστί Παύλος Γκαρσία για τον ΠΑΟΚ, και κατ επέκτασιν, το κοινό του.



Ο Παύλος έχει μια τεράστια ιστορία στα γήπεδα της Ευρώπης, και μια ακόμα μεγαλύτερη σε αυτά της Ελλάδας, με τη φανέλα του ΠΑΟΚ. Δεν μιλάμε ούτε για τον Λάζαρ (τυχαίο το όνομα) ούτε για τον Πέλκα (επίσης). Το ότι το καλοκαίρι αποφασίστηκε να επιστρέψει για να κλείσει την καριέρα του στην ομάδα που δοξάστηκε και λατρεύθηκε περισσότερο από κάθε άλλη στην (ούτως ή άλλως, πλούσια) καριέρα του, δεν σημαίνει πως βγήκαμε κι όλας από την υποχρέωση απεναντί του, ή πως ξεπλύθηκε η περσινή ντροπή.

Καλό το επαγγελματικό και μοντέρνο ποδόσφαιρο, και συμφωνούμε πως σε αυτή την ηλικία ο Παύλος δεν χωράει σε αυτό, αλλά για την ώρα δεν το παίζουμε.