Τα μόνα μαγαζιά που έχουν λόγο να παραμείνουν ανοιχτά, είναι αυτά που έχουν τηλεόραση.

Αν υπήρχε AGB, θα ξέραμε ήδη το Τοπ 5, όχι της εποχής, αλλά της ιστορίας: ΠΑΟΚ - Άρης, Άρης - ΠΑΟΚ, ΠΑΟΚ - Άρης, Άρης - ΠΑΟΚ, ΠΑΟΚ - Άρης.

Η εβδομάδα που προηγούνταν του παιγνιδιού, δεν είχε άλλο θέμα συζήτησης σε δουλειές, σχολεία, καφετέριες - το ίδιο και αυτή που ακολουθούσε.

Η εξασφάλιση θέσης στο Παλαί, έμοιαζε τόσο δύσκολη, και γινόταν δεκτή παράλληλα με τόσο ενθουσιασμό, όσο και ένας διορισμός στο δημόσιο.

Το ίδιο το Παλαί, γέμιζε ασφυκτικά τουλάχιστον 3 ώρες πριν το τζάμπολ, και η νικήτρια πλευρά του, άδειαζε 2 ώρες μετά την κόρνα της γραμματείας.

Όσοι δεν ζήσατε ΠΑΟΚ - Άρης των late 80's - early 90's, νομίζετε πως υπερβάλλουμε.

Η αλήθεια είναι όμως, πως είμαστε και φειδωλοί.

Σαν οτιδήποτε σε αυτή τη χωρά, ό,τι ανεβαίνει, ανεβαίνει γρήγορα και εντυπωσιακά, και ό,τι κατεβαίνει, το κάνει ακόμα πιο γρήγορα, ώστε να πέσει ακόμα πιο χαμηλά απο κει που κάποτε βρίσκοταν.

Πριν το σωτήριον έτος '87, το μπάσκετ είχε τη θέση του στις αθλητικές εφημερίδες, με σχεδόν μια σελίδα.

Σήμερα, πιάνει δεν πιάνει ένα μονόστηλο.

Η μπασκετομάνα πόλη μας, δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση.

Κι επειδή για τον σιχαμένο συμπολίτη, we couldn't care less, στα καθ ημάς, προκαλεί τουλάχιστον θλίψη η εγκατάλειψη της ομάδας από αυτό που κάποτε αρεσκόμασταν να αποκαλούμε "η ισχύς της", και οι άδειες κερκίδες αγωνιστική, παρά αγωνιστική.

Γκρινιάζαμε τη χρονιά που βγήκαμε τρίτοι, γιατί δεν είχαμε έναν πρόεδρο να εμπνεύσει τον κόσμο - ανέλαβε ο Μπάνε.

Γκρινιάζαμε που η ομάδα δεν μπορούσε να σταυρώσει νίκη στην πρώτη χρονιά του Μπάνε - την επομένη πήγαμε τρένο.

Γκρινιάζαμε που η ομάδα παρά τις νίκες δεν απέδιδε γρήγορο και θεαματικό μπάσκετ - φέτος ελέω Κούπερ, χάνεται η μπάλα.

Κοινός παρονομαστής, οι σταθερά άδειες κερκίδες του κλειστού της Πυλαίας, το σταθερά κρύο και απογοητευτικό τοπίο.

Αύριο, δεν είναι μια μέρα από αυτές όμως.

Αύριο, το κλειστό θα γεμίσει, πιθανότατα ασφυκτικά.

Όχι για να θαυμάσουμε τον Κούπερ και τον Πέιν, όχι για να χειροκροτήσουμε τον Τσαιρέλη και τον Μαργαρίτη, ούτε για να φωνάξουμε ένα ακόμα "Ω! Μπάνε, Μπάνε" και να αποθεώσουμε τον Μεγάλο Σούλη των ρεκόρ.

Αλλά για να τραγουδήσουμε "Κάθε πατέ- κάθε πατέρας Αρειανός", να σπάσουμε κάνα καρεκλάκι και να πετάξουμε δυο κοκακόλες, άμα στραβώσει το ματς, να κράξουμε τον Τσόχλα που δεν μας αρέσει το μούσι του και "Στον καλό τον ΠΑΟΚ, ούτε απ' έξω από το Παλαί δεν θα περνούσε", και να φωνάξουμε "Τρεις φορές!" με όλη τη δύναμη της φωνής μας.

"Τρεις φορές", σε οπαδούς που όχι μόνο δεν θα βρίσκονται απέναντί μας, αλλά δεν θα το βλέπουν ούτε από την τηλεόραση.

"Τρεις φορές" σε παίχτες που έχουν τόση σχέση με τον Σκόρδα και τον Σούλη Παπαδόπουλο, όση έχει και ο Στοχ με τον Ζουρνατσίδη.

"Τρεις φορές" σε μια ομάδα, που έχει πάψει εδώ και καιρό να αποτελεί αντίπαλο δέος, και για όσους είναι ακόμα τέλος πάντων, αυτό οφείλεται στο μπάσκετ.

Τρεις φορές, δεν έχει γεμίσει η Πυλαία από τη μέρα που άνοιξε τις πόρτες της.

Η μια, ήταν κόντρα στον αυριανό αντίπαλο. Σε ένα ματς, που προκαλούσε συγκίνηση η κινητοποίηση, η αγωνία και το πάθος που αιωρούνταν στο χώρο του PAOK Sports Arena, γύρω από τον ενδεχόμενο υποβιβασμό της ομάδας μας.

Και σε έκανε προσωρινά να ελπίσεις, πως θα αρκούσε έστω ένα τέτοιο σοκ, για να επαναφέρει τον κόσμο του ΠΑΟΚ στο γήπεδο.

Μέχρι που ανέβηκαν τα πανιά περί μονάχα μιας μικρής ομάδας, και Β' εθνικής, και κατάλαβες πως όλα κινούνται γύρω από την καζούρα στον συμπολίτη.

Για όλους εμάς, τους αθεράπευτα ερωτευμένους με τη σπυριάρα, αύριο, την ώρα του τζάμπολ, η καρδιά μας θα ξανασταματήσει να χτυπάει.

Και για 2 ώρες, η γη θα σταματήσει να γυρνάει, η κοπέλα μας, θα γίνει μια ξένη, και οι οικογένειες μας, απλώς κάποιοι ακόμα άνθρωποι.

Με τον μόνιμο φόβο της ήττας, και της καζούρας την επομένη στη δουλειά.

Ξεχνώντας πως πιθανότατα, δεν το μάθει κανείς.

ΥΓ: Η σελίδα μας στο Facebook κατέβηκε προσωρινά, για μια ανάρτηση, από μια σειρά αναρτήσεων που είχαμε σκοπό να ξεκινήσουμε, με θέμα τον Γκάλη και τον Γιαννάκη.

Συγκεκριμένα, η φωτό που ανέβηκε, ήταν αυτή

Θα περίμενε κανείς το γεγονός αυτό και μόνο, να μας κάνει να ασχοληθούμε ακόμα περισσότερο με τη μίζερη τους φύση, αλλά το να μπεις στη διαδικασία να μπλοκάρεις μια οπαδική σελίδα, που εκείνη τη στιγμή αναπαράγει οπτικά ένα ρετρό σύνθημα των ένδοξων ημερών του αθλήματος, είναι πολύ πιο θλιβερό από όσο φαίνεται.