Δεν αποτελεί έκπληξη η παύση της συνεργασίας με τον Στέφενς, ούτε η ανακήρυξη του ως μυρωδιά, άχρηστου και τουρίστα.

Είναι όλα αναμενόμενα, όλα μια ακόμα ραψωδία στο Έπος της Μπαλαδοφατσειάδας, που ζούμε από τις πρώτες μέρες της Ρεβολούσιον.

Η παρέα, κάνει επίδειξη δύναμης, είτε απέναντι σε προπονητές, καλούς, λιγότερο καλούς, με περγαμηνές ή καθόλου βιογραφικό, είτε στα media σαχανάκι της πόλης, με την απροκάλυπτη αβάντα που της κάνουν, είτε στους βασικούς χρηματοδότες της ομάδας.

Σήμερα, είναι ο ηγέτης των πιστών.

Χθες, ήσουν εσύ. Κι εγώ.

Η αντίστροφη μέτρηση για τον Ολλανδό, ξεκίνησε στις 13 Ιουνίου του 2013.

Τη μέρα της ανακοίνωσης της συνεργασίας μας, μιας συνεργασίας, στο όνομα της οποίας διεπράχθησαν τα πλέον ειδεχθή εγκλήματα σε θέματα σχεδιασμού ομάδας.

Όλες οι επιλογές, βαφτίστηκαν επιλογές Στέφενς, τη στιγμή που ο περιούσιος λαός, κατουρούσε τα βρακιά του, για τον (όντως) τεράστιο προπονητή που ερχόταν στην Ελλάδα - και δη, στον ΠΑΟΚ.

For what it's worth, οι περισσότεροι από αυτούς που αποθέωναν τον Ολλανδό, είχαν το Γκελζενκίρχεν για μάρκα μπύρας, και τον Άντι Μέλλερ για τενίστα.

Φυσικά, το θέμα μας δεν είναι το πόσο μαύρα είναι τα μεσάνυχτα που έχει ο τρελός σου ο λαός από διεθνές ποδόσφαιρο ειδικά, αλλά πόσο κατάμαυρα είναι από ποδόσφαιρο γενικότερα.

Η πρόσληψη Στέφενς, γέννησε προσδοκίες για μια ομάδα που θα σαρώσει τα πάντα στο διάβα της, θα μπει για πλάκα στους ομίλους του Τσου Λου, και θα πάρει το πρωτάθλημα με τουλάχιστον δέκα βαθμούς διαφορά από τον γάβρο.

Με τον Τσατσουράνη στόπερ, παρτενέρ του ένα παιδάκι που σε 3 χρόνια, είχε γράψει 2 συμμετοχές, και τραυματίζεται με συχνότητα Λάμπρου Βαγγελή, μοναδικά φορ τον Κλάους και τον Νάνο, και ακραίους επιθετικούς ένα κονσόρτσιουμ γατιών.

Βάλαν στον κώλο μάγειρα, σκατά θα μαγειρέψει.

Τα επικοινωνιακά, χρεώθηκαν όλα στον Χουμπ, ο Ολλανδός δεν θέλει μεταγραφές, ο Ολλανδός δεν θέλει αμυντικούς, ο Ολλανδός δεν θέλει τον Γκαρσία, ο Ολλανδός δεν θέλει γενικότερα.

Αγνοώντας (πιθανότατα ηθελημένα) πως ο Ολλανδός προσαρμοζόταν ακόμα σε έναν εντελώς καινούριο κόσμο (για έναν Βορειοευρωπαίο), και σε μια εντελώς διαφορετική κουλτούρα: Αυτή, του νεοέλληνα της διαπλοκής, και του τα ξέρω όλα, παρόλο που δεν ξέρει την τύφλα του.

Στο χειρότερο πρωτάθλημα της Ευρώπης, κι ένα από τα τοπ χειρότερα παγκόσμιως, στο πρωτάθλημα που μεσουρανεί η μετριότητα, και διαπρέπουν όσοι έχουν (και κάνουν) ρουσφέτια, στους κουμπάρους, στις μίζες, στις παράγκες και τους θείους, στο (μην πλατιάζουμε) πρωτάθλημα που βγάζει καλύτερο προπονητή τους Δώνηδες, και τους Τσιώληδες, αποτυγχάνει ο Στέφενς.

Πεδίο για προβληματισμό, αναμφίβολα, αν δεν είχαμε να κάνουμε συγκεκριμένα με τον ΠΑΟΚ.

Την ομάδα που 10 χρόνια μετά την απόλυση Του, έχει μεγάλο ποσοστό οπαδών που ονειρεύονται την επιστροφή του Σοφολογιώτατου, μεγαλύτερο ποσοστό οπαδών που είναι πεπεισμένο πως ανάμεσα σε εκατοντάδες χιλιάδες προπονητές στον πλανήτη, μόνο ο Σάντος μπορεί, κι ένα ακόμα μεγαλύτερο ποσοστό οπαδών, που εμπιστεύεται ακόμα τυφλά τους Κόλκες και τους Τσορμπατζόγληδες, και όλο αυτό το σινάφι των αγράμματων δημοσιοσχετιστών, που παριστάνουν τους δημοσιογράφους, και τους υμνητές της ΠΑΟΚτσήδικης ιδέας.

Μια ιδέα, που έχει για παντιέρα τον Τσατσουράνη, τον Νάνο, τον Μίζα, και τον Γου Χου.

Και άλλους ακόμα, εντελώς ξένους, ίσως πιο ξένους κι από τον κάθε Στέφενς, τον κάθε Σάντος, και τον κάθε Μπόλονι, με τον ΠΑΟΚ που αγαπήσαμε μικροί.

Και τον τρελό του το λαό.

Ο οποίος, κάνει τουμπεκί εδώ και 7 χρόνια.

Καλά ξεμπερδέματα.