Τον Αύγουστο του 2004, στην πιο κρύα Ευρωπαϊκή βραδιά της ιστορίας μας, ο ΠΑΟΚ ταξίδευε στο Ισραήλ, κυνηγώντας το όνειρο του 0-4.
Μετά το αρχικό σοκ της τιμωρίας Λουκά, ο μηχανισμός στήριξης της ομάδας επιστράτευσε ξεχασμένα κλισέ και πολλές κορώνες, στην προσπάθεια του να δώσει όραμα στον απογοητευμένο ΠΑΟΚτσή, αλλά κυρίως, στο να πουλήσει κάνα φύλλο παραπάνω.
Το καλοκαίρι του Γιούρο, της Ελλάδας, της υπέρβασης της λαμαρίνας, και των παραβολών του Σοφολογιώτατου πέρασε στην ιστορία σαν ένα από τα πλέον μαύρα, στο ασπρόμαυρο background μας.

Το εγχείρημα ήταν βουνό από μόνο του, το 1-0 των Εβραίων το έκανε ανυπέρβλητο.

Την τελευταία μέρα του Νοέμβρη του 2011, η ομάδα πήγαινε στο Λονδίνο λίγες μόνο μέρες μετά την ντροπιαστική εντός έδρας ισοπαλία με την Κέρκυρα.
Τα "πειράματα" του αντισυμβατικού Μπόλονι, ξεσήκωσαν έγγραφο και ηλεκτρονικό τύπο, η εικόνα της ομάδας χλωμή, τα διοικητικοοικονομικά δεν την άφηναν σε ησυχία, οι τραυματισμοί Λίνο και Βιερίνια της στερούσαν την καλή της πτέρυγα. Την αριστερή.
Αριστεροί από τη φύση μας, ήρθαμε σε μετωπική με τον καταρρέοντα καπιταλισμό της Τότεναμ, και 2 ώρες μετά τη σέντρα του ματς, γιορτάζαμε έναν θρίαμβο άνευ προηγουμένου.




Τον περυσινό Αύγουστο, απολαμβάναμε τους καρπούς της επικής, για τα Ελληνικά δεδομένα, πορείας των τελευταίων χρόνων, βρισκόμενοι σε όμιλο ισχυρών.
Η κληρωτίδα μας έφερε την ξεπεσμένη Ραπίντ, μια μέτρια εώς κακή ομάδα που πολύ δύσκολα θα τερμάτιζε πάνω από τη μέση ακόμα και σε αυτό το αστείο Ελληνικό πρωτάθλημα.
Το σκορ του πρώτου αγώνα, μαγική εικόνα.
Μονότερμα από τα λίγα, ισχνό προβάδισμα με 2-1.
Στη ρεβάνς της Βιέννης, καλούμαστε να κάνουμε απλώς τα αυτονόητα για το μέγεθος μας.
Χάνουμε τα αυγά και τα πασχάλια, και τα 3 ίσως να ταν και λίγα.

Τον Δεκέμβρη του '10, μας περιμένει δολοφονική ενέδρα στο Ζάγκρεμπ.
Και όχι μόνο αυτό, αλλά και μια καλοδουλεμένη ομάδα, από έναν εξαιρετικό προπονητή, που κάνει πλάκα στο πρωτάθλημα της χώρας της, και στο πρώτο παιγνίδι της Τούμπας μας είχε βγάλει την Παναγία για να την καταβάλλουμε.
Πρέπει τουλάχιστον να μην χάσουμε.
Παίρνουμε μια 100% ΠΑΟΚτσήδικη νίκη.


Πριν από μεγάλα  κρίσιμα παιγνίδια, μηχανικά προσπαθείς να βρεις ομοιότητες με παλαιότερα, πως αυτά εξελίχθηκαν, τι αποτέλεσμα πήραμε, πως ήταν η περιρρέουσα ατμόσφαιρα τις μέρες των αγώνων, και άλλα πολλά.
Σαν ένα έργο, που βλέπεις για πρώτη φορά, και μέσα από αυτά που έχεις δει στο παρελθόν, προσπαθείς, σιωπηλά ή ενοχλητικά φωναχτά - μικρή σημασία έχει απο τη στιγμή που το κάνεις, την πλοκή, την εξέλιξη, που το πάει ο καλλιτέχνης, και τι θέλει να μας πει ο ποιητής.

Σήμερα, στο γήπεδο της Μέταλιστ, ανεβαίνει ένα έργο που δεν έχει ξαναπαίξει ποτέ ως τώρα.
Η υπόθεση προτόγνωρα διαφορετική, η σκηνοθεσία επίσης, οι πρωταγωνιστές στην πλειοψηφία τους καινούριοι, μέχρι και τα κουστούμια δεν θυμίζουν σε τίποτα το παρελθόν.

Μόνο η παραγωγή, η κυρά ΟΥΕΦΑ με τις καινοτόμες ιδέες της, και τον μοναδικό τρόπο που αντιλαμβάνεται αυτό το we care about football, είναι εκεί, για να μας δείξει πως δεν έχει και τόση σημασία τι θα κάνεις μέσα στο γήπεδο, αλλά πως παίζεις εκτός αυτού.

Και υπάρχει ένα πολύ σοβαρό ενδεχόμενο να χάσουμε, αλλά να περάσουμε στην επόμενη φάση ετεροχρονισμένα, αλλά όχι μόνο αυτό, μα και το ίδιο να συμβεί κι εκεί, αν βρούμε στο δρόμο μας τη Φένερ πχ.

Σενάριο ταινίας επιστημονικής φαντασίας;
Μπορεί.
Ένα τέτοιο, είναι και η καθαρή νίκη με 0-3, και άστους να κουρεύονται.
Γιατί από παιδιά, μάθαμε να είμαστε against all odds.

Έτσι πάει το δικό μας έργο.