Μας έλειψαν οι ευρωπαϊκές Πέμπτες, και αυτό είναι ένα από τα πολλά που δεν συγχωρέσαμε ποτέ στον ΓΔ. 

Βέβαια, αν θέλουμε να είμαστε ακριβείς, με μια ομάδα από το Ισραήλ, και μια από το Καζακστάν, και οι φετινές Πέμπτες δεν είναι ακριβώς ευρωπαϊκές, αλλά όπως και να χει, οι διεθνείς αναμετρήσεις της ομάδας μας, έχουν παραδοσιακά τη δική τους γοητεία.

Το χθεσινό παιγνίδι με την (εξαιρετικά αδύναμη) Σαχτιόρ, έβγαλε στην επιφάνεια τα περισσότερα από τα μειονεκτήματα, και πλεονεκτήματα αυτής της ομάδας, τα οποία πάνω κάτω έχουμε διαπιστώσει φτάνοντας περίπου στο πρώτο μισό της σεζόν, και έχοντας δώσει 23 επίσημα παιγνίδια.

Η μεσοεπιθετική γραμμή, και η ατομική ποιότητα κάποιων παιχτών, τα φαρμακερά στημένα, η καλή κυκλοφορία μπάλας, είναι κάποια από τα θετικά, ενώ τα νεκρά εικοσάλεπτα, η κακή μεσοαμυντική λειτουργία, και η δυστοκία των καθαρόαιμων επιθετικών, είναι οι σταθερές στα αρνητικά.

Έτσι και χθες, τα εμφανίσαμε όλα, σε ένα παιγνίδι όπου και η ισοπαλία μας αρκούσε για να σφραγίσουμε άλλη μια πρόκριση από τη φάση των ομίλων (για 3η φορά τα τελευταία 4 χρόνια) και μπήκαμε από το ξεκίνημα με επιθετικές βλέψεις, όπως κάναμε σχεδόν σε όλα τα φετινά μας παιγνίδια.

Το γεγονός πως η ομάδα ακόμα χτίζεται, παράλληλα με τις αγωνιστικές της υποχρεώσεις, και το ότι ο προπονητής ακόμα τη μαθαίνει, και πειραματίζεται πάνω σε καινούρια πράγματα, αφήνει μια ελπίδα πως εν καιρώ θα είμαστε ακόμα καλύτεροι.

Το χθεσινό φερ ειπείν, πρέπει να ήταν το πρώτο ματς, μετά από καιρό, που σκοράραμε στη ροή του αγώνα, και όχι από στημένη μπάλα. Πράγμα που δεν ήταν αναγκαία κακό, αλλά όπως και να χει στιγμάτιζε, τρόπον τινά,  τη φετινή μας παρουσία.

Ο προπονητής, που παραδοσιακά συγκεντρώνει πάνω του όλα τα πυρά του περιούσιου λαού, και μερίδας του Τύπου, δείχνει να προσαρμόζεται όλο και περισσότερο στην πιο δύσκολη (από κάθε άποψη) δουλειά του πλανήτη, και ακόμα και αν αυτό ήταν για τα γενέθλια του, οι παίχτες του αφιέρωσαν την νίκη - πρόκριση, κόντρα στις φήμες και τα ανυπόγραφα σχόλια μερίδας του Τύπου, πως δεν θέλουν ούτε να τον βλέπουν.

Σε έναν οργανισμό που δείχνει να αντιμετωπίζει σοβαρότατα προβλήματα διοίκησης, και διαχείρισης κρίσεων, το αγωνιστικό ξεχωρίζει για τη σοβαρότητα του, και την (πρωτόγνωρη για ΠΑΟΚ) ικανότητα του να επιβεβαιώνει τον τίτλο του φαβορί, σε παιγνίδια κόντρα σε αντιπάλους χαμηλής δυναμικότητας. Παρόλα αυτά, και επειδή αυτό πουλάει, γίνεται συχνά επίκεντρο κριτικής, σχετικών και παντελώς ανίδεων.

Φυσικά, κι επειδή όλα στον ΠΑΟΚ κρίνονται κατά το δοκούν, παραλείπεται συστηματικά η ικανότητα παραγωγής φάσεων, το πρωτοφανές σκοράρισμα από στημένα, οι μόλις 3 ήττες σε 23 παιγνίδια, η πρώτη θέση στον όμιλο του ΟΥΕΦΑ, και η ολική εξαφάνιση των μυϊκών τραυματισμών.
Αυτό που πουλάει, είναι πως ο Ολλανδός είναι δημοσιοσχετίστας, κλικαδόρος, μαλωμένος με όλη την ομάδα, με τη μισή διοίκηση, σουρωμενάκιας, και τουρίστας.
Και παρόλο που ενώ για το πρώτο, υπάρχει ξεκάθαρη απόδειξη μέσω αποτελεσμάτων, πιο πιστευτή γίνεται η δεύτερη εκδοχή του Ολλανδού, για την οποία οι αποδείξεις βρίσκονται στα στόματα φίλων φίλου, που ξέρει την ξαδέρφη του κολλητού του μπατζανάκη του Κυριάκου.

Στα καθαρά αγωνιστικά, να σημειώσουμε την πολύ σταθερή αποδόση του Γλύκου, παίχτη τον οποίο έχουμε σκίσει πολλάκις είτε από εδώ, είτε από παλαιότερα μαγαζιά με τα οποία συνεργαστήκαμε. Πολύ καλός και ο Τζαβέλλας, αχνοφαίνεται μια επάνοδος των Στοχ και Λούκας στα γνωστά τους στάνταρ.
Αντίθετα, ο Κώστας Κατσουράνης δείχνει να έχει πάρει οριστικό διαζύγιο από την ποδοσφαιρική σοβαρότητα, λειτουργώντας πλήρως ερασιτεχνικά στις περισσότερες των περιπτώσεων που είχε να κάνει κάτι πολύ απλό.




ΥΓ: Για το λαό του ΠΑΟΚ που ταξίδεψε οδικώς, ό,τι και να πει κανείς είναι πραγματικά πολύ λίγο, τα είπαμε και στη χθεσινή Επικαιρότητα, αυτός είναι ο λαός του ΠΑΟΚ, αυτή είναι η τρέλα που αγαπάμε.
Οι νεότεροι ας παραδειγματιστούν από αυτούς, και όχι από τα γκρουπάκια του Facebook.