Γιωρίκα δε νομίζω να είχες αμφιβολίες.
Ο Hooky δεν κάνει απλά "αρπαχτή", παραδίδει σεμινάριο πάνω στο θέμα.

Από τότε που τα ξανάσπασε (για κι εγώ δεν θυμάμαι πια, ποια φορά) με τον Bernard Sumner, και αποχώρησε από τους New Order, δημιούργησε τους Light ένα γκρουπάκι πάνω κάτω της πλάκας (δυο μπάσα; το ένα από τα δυο - που δεν είναι ο Hook, είναι ο γιος του Hook, Jack Bates;) με κάποια παλιά μέλη των Monaco (What do you want from me?), με τους οποίους δεν έχει δημιουργήσει τίποτα της προκοπής, αλλά διασκευάζει τραγούδια των Joy Division.

H ιστορία, γίνεται ακόμα πιο θλιβερή αν κάτσει κάποιος να αναλογιστεί τις κατινιές που εκστομίζουν μεταξύ τους, οι 2 πρώην συνεργάτες και φίλοι, Hook και Sumner, ο ένας για τις δουλειές του άλλου.

Hook για New Order ΕΔΩ και Sumner για Hook, ΕΔΩ

Βέβαια, αυτά όλα είναι το τώρα, και ειδικά στη μουσική, αν πληρώναμε εισιτήριο για να δούμε κάποιον έχοντας σαν κριτήριο το τι κάνει αυτήν την εποχή, οι συναυλιακοί χώροι της Θεσσαλονίκης, θα ήταν άδειοι.
Ο Peter Hook, είναι απλά, o Peter Hook.

Είναι μέλος μια πολύ εκλεκτής κάστας ανθρώπων, μιας "παρέας" (το νόημα παραμένει το ίδιο και χωρίς εισαγωγικά) που άλλαξε τη μουσική σκηνή, και πήγε (παραλίγο) να φέρει και την επανάσταση στη δισκογραφία.



Oι Joy Division, ο Curtis, o Tony Wilson, o τεράστιος (μεταφορικά και κυριολεκτικά) Martin Hannett, o John Cooper Clarke, το Hacienda, η Factory Records, oι New Order ο Sumner, o Hook.



Όλοι τους, και μια όμορφη σελίδα στο παιδικό μας παραμύθι, που ξετυλίγονταν στο παιδικοεφηβικό μυαλό μας, σε μια εποχή χωρίς ίντερνετς και γιουτούμπς, που η μόνη επαφή μας με τη μαγεία της σκηνής του Μadchester, ήταν είτε ο Γιάννης Πετρίδης, είτε το ΠΟΠ & ΡΟΚ.



Είναι παιδικός ήρωας ο Hooky, και όσοι δεν τον έχουμε δει ακόμα από κοντά, το χρωστάμε στον εαυτό μας να είμαστε εκεί το Σάββατο το βράδυ, και να χτυπηθούμε με το Transmission και το Dead  Souls, να κλείσουμε ξανά τα μάτια μας, και να ταξιδέψουμε 36-37 χρόνια πίσω, στο κέντρο της Μουσικής Αναγέννησης των early 80's, το Μάντσεστερ, βάζοντας τους εαυτούς μας, στη θέση των τυχερών εκείνων που γράφανε ιστορία βλέποντας τους Warsaw να δίνουν τις πρώτες τους παραστάσεις..


Θα ζήσουμε για λίγο σε μιαν άλλη εποχή, σε μια εποχή που είδαμε μόνο μέσα από ταινίες (περισσότερο στο 24 Hour Party People, και λιγότερο στο πιο εξειδικευμένο γύρω από τον Curtis, Control) σε μια εποχή που η μουντίλα και η μιζέρια μιας χώρας που βρισκόνταν στο μεταίχμιο μεγάλων μεταρρυθμίσεων, γινόταν δημιουργία στα χέρια 4 παιδιών της περιοχής.

Θα μπούμε σε μια μηχανή του χρόνου το Σάββατο το βράδυ, και θα γυρίσουμε στο μέρος που είναι η απάντηση στην ερώτηση "Αν ήθελες να ζήσεις κάπου σε μια συγκεκριμένη χρονιά, ποια και που θα ήταν;"


Είναι αρπαχτή.
Αλλά όταν γίνεται εις γνώση μας, μηδενίζεται το ντροπιαστικό της.