2003-04 Το Μάϊο θα μαστε καλά.

Ο πρώτος γύρος έχει ολοκληρωθεί με μια νίκη επί του ημιθανή συμπολίτη, και μετά τη διακοπή των εορτών, ο φορμαρισμένος ΠΑΟΚ, κατεβαίνει στη Ριζούπολη, για το διπλό που θα τον φέρει πιο κοντά στο όνειρο (άσχετα που έγινε εφιάλτης - αυτό είναι άλλο κεφάλαιο) των προκριματικών του Τσάμπιονς Λιγκ.
Παραμονές του αγώνος, ο Κυρ Νίκος, παίρνει σβάρνα τα ράδια, και μας θυμίζει πως "πας κερδάς το ψόφιο το Αιγάλεω, την ψόφια τη Χαλκηδόνα, φέρνεις Χ με την Ξάνθη, μόλις έρθει η Κυριακή, καλώς τα παιδιά, καλώς τα 3-0"

Η ομάδα, με ρημαδορόστερ, αστέρες της ομάδας για να καταλάβεις Γιωρίκα, ο Κούτσης, ο Γιασεμάκης, κι ο Βόκολος, με την παράδοση κόντρα καθώς για το πρωτάθλημα μετρούσε μια νίκη, κι αυτή 15 χρόνια πριν, στο ΟΑΚΑ, παραμονές της ρεβάνς της Τούμπας με τη Νάπολι, με το τακουνάκι - ψαλιδάκι - μην τη ψάχνεις, του Στέφανου Μπορμπόκη.
Καθώς άρχιζε το ματς, διαπιστώσαμε πως δεν ήταν μόνο η παράδοση, που ήτανε κόντρα. Σε 3 back to back αντεπιθέσεις, ο επόπτης κόβει την ομάδα με ανύπαρκτα οφ σαϊντ.
To ημίχρονο λήγει 0-0.
Ο γάβρος δεν μπορεί να μας κάνει φάση. Σχετική ικανοποίηση πίσω στη βάση. Το δεύτερο ξεκινά.
Με τη συμπλήρωση του εικοσαλέπτου, το πουστρόπαιδο του Κόκκαλη, κάνει το 1-0.
Κατήφεια, γκρίνια, κατεβασμένα κεφάλια. "Μια από τα ίδια και φέτος". Έχουμε το άλλοθι της διαιτησίας, αλλά αυτή τη φορά δεν μας αρκεί.
Με τη σέντρα, ο Γιασεμάκαρος βγάζει μάτι τον Θλιμμένο Νάνο (που ήταν Ευτυχής Νάνος ακόμα τότε) και το 1-1 είναι γεγονός.
Χαρές, πανηγύρια τηλεοράσεις.

Εκεί πάνω, ο Άγγελος που δεν κατανόησε ποτέ τη χρησιμότητα της 3ης αλλαγής, αχρηστεύει άλλη μια φορά το θεσμό, και ρίχνει στο παιγνίδι τον Κοντέων.
Πέρασαν 10 χρόνια από τότε, άλλαξαν 5 κυβερνήσεις, και 6 πρωθυπουργοί, και ακόμα κανείς δεν έχει φέρει εις πέρας την ερμηνεία του συγκεκριμένου χρησμού.
Οι γνώστες, λένε πως αυτός που θα ερμηνεύσει τον σκοπό της εισόδου του Κοντέων στο ματς, θα φέρει και την ειρήνη στη Μέση Ανατολή, και καλά θα είναι να επισπευθούν οι διαδικασίες, αφού τελευταία γίνεται της πουτάνας.




Τα λεπτά κυλάνε χωρίς σκοπό και αιτία, το Χ όχι απλά μυρίζει, αλλα βρωμάει σαν ψυγείο στο εξοχικό, που είχε κρέας, και πέρασε 3 διακοπές ρεύματος, και οι μαγαζάτορες που προνόησαν να βάλουν TV Magic, έχουν τα μάτια του Σκρουτζ Μακ Ντακ, όταν βλέπει την περιουσία του.
Πολλές επιταγές στη Βόρεια Ελλάδα, είχαν πάει για τις 13 Ιανουαρίου, την επομένη του Ολυμπιακός - ΠΑΟΚ.

Και τότε, ο Κουτσόπουλος αποφασίζει να σταματήσει να σημαδεύει τους φραπέδες του Τάκη, του Υποβρύχιου και του (γιαλαντζί) Χάρου, και στέλνει τη μπάλα συστημένη στον Σπάσιτς.



Δε ρεστ, ιζ χίστορι.


Το Χ της επόμενης εβδομάδας με το Αιγάλεω στο City of Aigaleo Stadium, μας ψαλίδισε τις ελπίδες τίτλου, το Χ της μεθεπόμενης με τον Ακράτητο, τις έβαλε και ταφόπλάκα.
Καλά ήταν πάντως.




2005- 06 Μάθε στο Ριβάλντο λίγη μπάλα, Μαχμέντ Αμπντέλ Ραζέκ Φαντλάλα Σικαμπάλα (χ2)

Οι Έλληνες φορολογούμενοι, μετά τα γαμησιάτικα της υπόθεσης Κοσκωτά, αποφασίζουν να ξαναβάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη, για να φτιάξουν γήπεδο στο αγαπημένο παιδί του Δημοσίου.
Το Νέο Καραϊσκάκη περίμενε πως και πως τον ΠΑΟΚ τη χρονιά των εγκαινίων του, (την προηγούμενη χρονιά, από αυτήν με την οποία θα ασχοληθούμε σε αυτή την παράγραφο) αλλά δυστυχώς, μας διαφεύγει το τελικό σκορ εκείνου του ματς.
Σε αυτό το ματς όμως, η ομάδα βρίσκεται στα ήρεμα και ασφαλή χέρια του Γιωρίκα Κωστίκα, του Μουρίνιο της Τασκένδης, ο οποίος χωρίς να επηρεαστεί από Ριβάλντους, Τζιοβάνιδες και Τουρέδες, κατεβάζει τον ΠΑΟΚ για τη νίκη και μόνο γι αυτή.
Ο γάβρος έχει 5χ5, εμείς όχι - αν είχαμε, δεν θα είχαμε αλλάξει προπονητή από την 3η αγωνιστική.
Δοκάρι με το καλησπέρα από τον Μίετσελ.
Νέα χαμένη ευκαιρία από τον Πολωνό, λίγα λεπτά μετά.
Χαμένο τετ α τετ του Νάνου με το ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου, και στην επόμενη φάση, ο γάβρος κάνει το 1-0.

Ο Κωστικομουρίνιο βγάζει το μπλοκάκι από την τσέπη του. Υπολογίζει τα πάντα, άλλωστε τα δημοσιεύματα της εποχής κάνουν λόγο για έναν προπονητή που είναι 2 έτη φωτός μπροστά από κάθε συνάδελφο του στην Ελλάδα, και μισό έτος, και κάτι μήνες μπροστά από κάθε συνάδελφο του στην Ευρώπη. Μετράει τον κόντρα άνεμο, διαβάζει τα ζώδια, λύνει ένα σουντόκου (τα οποία ακόμα δεν είχαν κάνει την εμφάνιση τους στη χώρα) και γυρνάει στον πάγκο.
Κοιτάει με απορία τον Σικαμπάλα.
Ακολουθεί σιωπή, και facepalm


Βάζει μέσα τον μικρό Αιγύπτιο μάγο.
Σε 5' το ματς έχει γυρίσει, με 2 ασίστς στον Σβούρα, αν έχετε το Θεό σας.


Aυτό, ήταν και το τελευταίο μας διπλό στο πρωτάθλημα, για πολλές αγωνιστικές ακόμα.

Φυσικά, οι άσχετοι, ρίχνουν το φταίξιμο για το χάλι της ομάδας στον Κωστικομουρίνιο.

Γι αυτό δεν θα πάμε ποτέ μπροστά.

2009-10  Ω! Πάνσοφε δάσκαλε του μπετόν αρμέ.

Ακολουθούν δύσκολα χρόνια στο Καραϊσκάκη, χρόνια που αδυνατούμε να πάρουμε έστω και Χ.
Βέβαια, οι ήττες είναι όλες οριακές, ποτέ και σε καμία χρονιά ο ΠΑΟΚ δεν ξεφτιλίζεται ακόμα και με γαϊδουροομάδα, αλλά όπως και να χει, δεν μπορείς δα και να παινευτείς γι αυτό.

Ζούμε την απόλυτη δικτατορία του μπετόν αρμέ, μια εποχή που η δεύτερη δημοφιλέστερη αίτηση, μετά από αυτές για πρόσληψη στο δημόσιο, είναι η αίτηση που κάνουν οι αντίπαλοι, για να μας φτιάξουν έστω φάση. Για γκολ δεν το συζητάμε καν.
Φυσικά, ΠΑΟΚ είσαι, και αν αυτές οι συνθήκες σε φαντάζουν ονειρικές, να σε θυμίσω πως η γκρίνια πήγαινε σύννεφο κι εκείνα τα χρόνια, επειδής δεν κάναμε ούτε εμείς πολλές ευκαιρίες.
Αυτές που κάναμε βέβαια, γινόσαντε γκολ, αλλά όπως έχουμε ξαναγράψει, στον μικρόκοσμο του ΠΑΟΚ, πάντα μια κατάσταση την κοιτάς πρώτα από τα στραβά της.

Μετά το απαράδεκτο ξεκίνημα, η ομάδα τρέχει ένα μεγάλο σερί αήττητων αγώνων, και έρχεται η ώρα του crash test στο μπουρδέλο.
Ο στρατηγός με το καφέ δερμάτινο, έχει ένα θεματάκι με τα ντέρμπι, καθώς σε 2 χρόνια στον ΠΑΟΚ (έτρεχε εκείνη τη στιγμή η 3η του χρονιά) το καλύτερο αποτέλεσμα που έχει πάρει, είναι κάτι Χ στην Τούμπα.

Το ματς ξεκινάει. Δείχνουμε από νωρίς, πως είμαστε καλύτερη ομάδα. Όσο περνάει η ώρα, δείχνουμε πως είμαστε πολύ καλύτερη ομάδα.
Στο εικοσάλεπτο κάνουμε το γκολ.


Και κάπου εκεί λήγει το ματς.
Για κάνα πεντάλεπτο τους κάνουμε κορόϊδο στη μεσαία γραμμή, τους κάνουμε και 2 δοκάρια στο Β' μέρος, χάνουμε γενικά κανά δυο ευκαιρίες για να γράψουμε έναν ανεπανάληπτο θρίαμβο.
Γάβρος δεν υπάρχει στο γήπεδο, η αντίδραση τους, αντί για πίεση και φάσεις


είναι βουτιές και διαμαρτυρίες, φορ δε ολ' τάιμς σέικ.

To ματς τελειώνει και τυπικά (είπαμε, ουσιαστικά είχε τελειώσει στο γκολ του Εντίνιο) και οι γηπεδούχοι μπαίνουν ξανά στην εποχή του κορνέ και της γιούχας.


Την ίδια ώρα, στο Βορρά, ξεκινάει το πάρτι που θα συνεχιστεί για άλλους 2 μήνες (με την πορεία της ομάδας)


μέχρι που πήρε τηλέφωνο ο μαλάκας ο γείτονας που ενοχλήθηκε, τους μπάτσους και ήρθαν και μας το διαλύσανε, περί τα τέλη Μαρτίου.
Σε γενικές γραμμές όμως, ήταν μια ονειρεμένη χρονιά.




Bonus: Πρωτάθλημα θα πάρουμε με Ίβιτς και Σορλέν, Όλι Ρεν (χ2)

Δεν είναι παιγνίδι πρωταθλήματος, ανήκει όμως έστω και ξώφαλτσα σε αυτό το θεσμό.
Στην προϊστορία πχ, καταγράφεται κανονικά.

Στα Play Offs του '10 λοιπόν, στα οποία συμμετείχαμε ελέω Σπάθα, μπήκαμε να κάνουμε πλάκα τους αντίπαλους μας, και αυτό κάναμε.
Σπάσαμε κάθε ρεκόρ στη διαδικασία (τα έχουμε ξαναγράψει - εξασφάλιση της θέσης και μαθηματικά από την 4η αγωνιστική, πρώτο γκολ το δεχθήκαμε την 6η αγωνιστική, σε ένα ματς όπου καταγράφηκαν όλες οι επίσημες συμμετοχές παιχτών που δεν γνωρίζονται ούτε με την ίδια τους τη μητέρα, αλλά ισχυρίζονται πως αγωνίστηκαν σε επίσημο παιγνίδι του ΠΑΟΚ) και για να γίνει αυτό, έπρεπε να περάσουμε νικητές από το μπουρδέλο, για 2η φορά μέσα σε ένα χρόνο.

Αυτό, ήταν και το πιο δύσκολο task που έχουμε να χειριστούμε. Παραδοσιακά. Την επιβεβαίωση του τίτλου του φαβορί, κόντρα σε έναν εκ των τριών του κέντρου, μέσα στην έδρα τους.

Η δικτατορία του μπετόν αρμέ πάντως, βρισκόταν στο peak της, ζώντας τις πιο ένδοξες στιγμές της στο σύλλογο.
Το διπλό, έρχεται άλλη μια φορά εύκολα, ίσως πιο εύκολα από το προηγούμενο, με μια αντεπίθεση που αν τις βάλεις βελάκια, κύκλους και τελίτσες, μπορείς να τη διδάξεις σε σεμινάριο.



Ξημερώνει μια μέρα, αν μη τι άλλο ασυνήθιστη, και με ανάμεικτα συναισθήματα: δεν ξέρεις πότε ξανά θα σε δοθεί μια τέτοια ευκαιρία να διεκδικήσεις τόσο σοβαρά το πρωτάθλημα - η ομάδα ήταν (αν όχι η καλύτερη) η πιο σοβαρή που κατέβηκε σε διοργάνωση εδώ και πάρα πολλά χρονιά.





Το νέο πάρτι που έχει ξεκινήσει, θα κρατήσει αυτή τη φορά ακόμα πιο λίγο.
Μετά το ματς με την ΑΕΚ, ο στρατηγός με το καφέ δερμάτινο, και τα ασορτί μποτάκια, ανακοινώνει την αποχώρηση του από το σύλλογο, ενώ δυο εβδομάδες μετά, η διοίκηση στέλνει στα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης την ανακοίνωση της επιστροφής του επαγγελματία ποδοσφαιριστή, ανοίγοντας έναν νέο κύκλο εσωστρέφειας.

Αλλά αυτά, δεν μας απασχολούν.

Όπως είδαμε, η παράδοση δεν είναι δα και η πλέον τρομακτική, στην έδρα της ομάδας του δημοσίου.
10 χρόνια, 4 διπλά, 1 άχρωμο Χ πέρσι, και 5 ήττες με το στανιό (κι ένας διασυρμός τη χρονιά της στοχοποίησης των Αγγελοπαίδων).

Αν αναλογιστεί κανείς δε, τις συνθήκες κάτω από τις οποίες επιτεύχθηκαν κάποια από αυτά τα διπλά, καταλαβαίνει πως μόνο απίθανη δεν είναι η νίκη της ομάδας μας, μεθαύριο το βράδυ.

Περιμένουμε από τους παίχτες και τον προπονητή, απλώς το αυτονόητο.
Και δεν μας απασχολεί καθόλου το jogo bonito.

Μόνο νίκη.

Γαμήστε τους.