Κόρφας και Πρέλεβιτς γίνονται μαζί αλλαγή από τον Ίβκοβιτς, περίπου 3' πριν την κόρνα της γραμματείας. Σημάδι πως το παιγνίδι έχει κριθεί. Μαζί του και ο τίτλος.
Ο ΠΑΟΚ είναι 20 πόντους μπροστά, από τον αντίπαλο του, σε έναν μαραθώνιο που έμελλε να ολοκληρωθεί τη Μεγάλη Βδομάδα.
Μεγάλη Τετάρτη για την ακρίβεια, 22 Απριλίου, 1992.
Ο ΠΑΟΚ πρωταθλητής Ελλάδας.
Στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας.


Στο ίδιο γήπεδο, ομάδα και λαός έζησαν μια από τις πιο στενάχωρες βραδιές στην ιστορία του Ελληνικού Αθλητισμού, ένα χρόνο μετά.
Μεγάλη Τρίτη, 13 Απριλίου του 1993, ο Ραγκάτσι με τον Ιακοπίνι βυθίζουν στη σιωπή 15.000 κόσμο, και δεν αφήνουν τον ΠΑΟΚ να περάσει στην ιστορία του Ευρωπαϊκού μπάσκετ, ως το πρώτο φαβορί που επιβεβαίωσε τον τίτλο του.
Πολλά πράγματα θα ήταν διαφορετικά σήμερα, αν έμπαιναν ή δεν έμπαιναν κάποια σουτ εκείνο το βράδυ.
Αυτό που δεν έπρεπε να μπει, μπήκε, και δεν μπήκε αυτό που έπρεπε να μπει.



Τον επόμενο χρόνο, ο ΠΑΟΚ αφού έχει μαζέψει τα κομμάτια του, κι επιβιώνει κοσμοϊστορικών αλλαγών, παραδίδει μαθήματα σύγχρονου μπάσκετ, και κερδίζει το Κύπελλο Κόρατς δια περιπάτου. Παρά το μειονέκτημα της έδρας στους τελικούς με τον Ολυμπιακό, φαντάζει, και είναι, ως η καλύτερη ομάδα.

Στον τελευταίο τελικό της σειράς, επιστρέφει από το -15 του ημιχρόνου, αδυνατώντας όμως να ολοκληρώσει την επική ανατροπή ελέω Τσούλη και Παπαδημητρίου.




Είναι πρωταθλητής στο γήπεδο, όχι όμως και στα χαρτιά.
Το γήπεδο, είναι και πάλι το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας.

Πέρασαν δυο χρόνια, και κάτι αποχωρήσεις ακόμα, για να πάμε στην πρεμιέρα της σεζόν 1995-96.
Από τη μεγάλη ομάδα, έχουν μείνει μόνο ο Μπάνε, κι ο Μπουντούρης.
Και ο μπασκετικός κόσμος της Ελλάδας, σε μια εποχή που το Τρίποντο έκανε sold out τις Τρίτες, προεξοφλεί την άνετη ήττα του ΠΑΟΚ, στο ΣΕΦ.

Τελικά, μπαίνουν όλα μέσα..


Αυτή η νίκη ήταν η πρώτη, και η μόνη, εκτός έδρας σε μια ολόκληρη σεζόν.

Ακολουθούν δύσκολες στιγμές, απαξίωση, κυνηγητά, προσφυγές, αποχές.

Στο πρόσωπο του Πέτζα Στογιάκοβιτς, βλέπουμε τον νέο μας ηγέτη, και ο δρόμος για τη γη της επαγγελίας, περνάει φυσικά μέσα από το Ειρήνης και Φιλίας.

Το πιο διάσημο τρίποντο του εγχώριου μπάσκετ, σημειώνεται στο ΣΕΦ. Θύτης ο Πέτζα - θύμα ο Ολυμπιακός.


Την αμέσως επόμενη χρονιά, ο Πετράκης βρίσκεται στο ΝΒΑ. Ο Ευτύχης αποφασίζει να κατεβάσει μια ομάδα τρελή και μεγάλη, μια ομάδα που δυστυχώς δεν την είδαμε ποτέ σε πλήρη απαρτία.

Παραμονές του εναρκτήριου αγώνα της σεζόν, παιγνίδι κυπέλλου  (που αλλού; Στο ΣΕΦ) και ο Ορτίθ, από τα πιο ηχηρά ονόματα, ενός πολλά υποσχόμενου ρόστερ με Φράνκι Κινγκ, Κολντεμπέλα, και Ουόλτερ Μπέρι, πιάνεται ντοπέ, σε έναν έλεγχο ο οποίος δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.

Ο ΠΑΟΚ  περνάει αέρα και πάλι από το γήπεδο που έχει συνδεθεί μαζί του, ίσως πιο πολύ κι από το Αλεξάνδρειο, μα σίγουρα πιο πολύ από την Πυλαία..

Και τη χρονιά που θα αφήναμε το θρυλικό Παλαί, για να μετακομίσουμε στο νέο μας σπίτι, έπρεπε να γράψουμε τον επίλογο στην προπονητική καριέρα (σε επίπεδο συλλόγων) του πουτάνας γιου, με ένα ακόμα διπλό, με ένα ακόμα μεγάλο τρίποντο, αυτή τη φορά από τον Γιώργο Μπαλογιάννη.

Αυτό, ήταν το τελευταίο μας διπλό σε αυτό το γήπεδο.

Ίσως με την αφαίρεση δυο συντελεστών από την καρμική σχέση μας με αυτό, του Ξανθού (που κουβαλάει και αυτός στο δικό του παρελθόν πολύ Αλεξάνδρειο, και πολύ ΠΑΟΚ) και του Παλαί, άλλαξαν όλοι οι συσχετισμοί, σταμάτησε όλη αυτή η αλληλεπίδραση μιας ακατανόητης δύναμης που συνέδεε τις μεγαλύτερες, και τις χειρότερες στιγμές της ιστορίας μας, σε αυτό το χώρο.

Μαζί του, η είσοδος της ομάδας στα δικά της πέτρινα χρόνια, και η απόλυτη απαξίωση του κοινού για το μπάσκετ, και τα τελευταία τουλάχιστον 10 -12 χρόνια, το Ολυμπιακός - ΠΑΟΚ, έχει πάψει να προσελκύει οποιονδήποτε παραπάνω από εμάς, τους κολλημένους με την πορτοκαλιά..


Κάθε χρόνο, όλα αυτά τα χρόνια που προαναφέραμε, καθόμασταν σιωπηλοί και υπομέναμε μέχρι τέλους το μαρτύριο της συντριβής, της επίδειξης δύναμης, του ισχυρού γάβρου, κόντρα στον αδύναμο ΠΑΟΚ.

Κάθε χρόνο, τη μέρα του Ολυμπιακός - ΠΑΟΚ, η αναμονή μας για το ματς, πλημμύριζε με εικόνες και συναισθήματα, κι ελπίδα για ένα θαύμα από το πουθενά: Το ρόλο του Πέτζα στο μυαλό μας, έπαιζε ο ΜακΓκραθ, του Μπάνε, ο Βασιλειάδης, του Μπαλογιάννη, ο Μάρσαλ..

Κάθε χρόνο, πιστεύαμε πως "φέτος τουλάχιστον δεν θα διασυρθούμε, θα το παλέψουμε.."
Και κάθε χρόνο, χάναμε με πιο μεγάλη διαφορά από τον προηγούμενο..

Φέτος, κατεβαίνουμε σαν πρωτοπόροι.
Μόνοι, πρώτοι, κι αήττητοι, κόντρα στον δις πρωταθλητή Ευρώπης την τελευταία διετία, κόντρα στον πανίσχυρο σε όλα τα επίπεδα, Ολυμπιακό.

Κανείς δεν λέει πως πάμε για τη νίκη.
Στο μπάσκετ άλλωστε, κερδίζει πάντα ο καλύτερος, και ο Ολυμπιακός έχει καλύτερη ομάδα.

Υπάρχει και αυτή η καρμική σχέση με το ΣΕΦ όμως, που ώρες ώρες δεν σε αφήνει να σκεφτείς λογικά, και να που πάλι κάνουμε εικόνες..

Στη φετινή βερσιόν, τους εκτελεί ο Πέιν, με μπάζερ μπίτερ, αλά Πέτζα...

Και ραντεβού με τους υπόλοιπους 1200 την άλλη βδομάδα, στο εντός με την Ελευσίνα..

Ελευσίνειο, το μυστήριο..