Και φυσικά, γιατί σε αυτή την ομάδα όλα γίνονται ανάποδα, μένουν αυτοί που δεν πατάνε το πόδι τους στο γήπεδο (εκτός εξαιρετικών περιπτώσεων) να μας θυμίζουν πως Ο ΠΑΟΚ ΠΑΝΩ ΑΠ' ΟΛΑ, και αγαπήστε την ομάδα, και άλλες τέτχιες πίπες, και οι υπόλοιποι, που τραβιόμαστε σε όλη την Ελλάδα, πάμε φυλακή, παίζουμε ξύλο για τον ΠΑΟΚ, να είμαστε αυτοί που θέλουν το κακό της ομάδας.

Έτσι έκλεινε (ή τουλάχιστον, όδευε προς κλείσιμο) το   κείμενο   που ανέβηκε την Παρασκεύη που μας πέρασε, για τον Παύλο τον Γροθιά.
Και δεν πέρασαν παρά λίγα μόνο 24ωρα, ώστε να έρθει άλλη μια επιβεβαιώση.
Για όλα τα επίπεδα στα οποία έπαιξε η συγκεκριμένη παράγραφος.

Ας πιάσουμε το "σε αυτή την ομάδα, όλα γίνονται ανάποδα".
Όσο καιρό ήμασταν (με το νου μας) σε τροχιά τίτλου, κάναμε τα παιγνίδια ροντέο: πάνω κάτω η μπάλα, 4-4-2, 4 παίχτες μονίμως μέσα στην αντίπαλη περιοχή, οι αμυντικοί περιορίζονταν σε διακοσμητικό ρόλο, και οι φάσεις ως εκ τούτου, διαδέχονταν η μία την άλλη.

Όταν ο τίτλος χάθηκε και μαθηματικά, η ομάδα άρχιζε να βγάζει μέσα στο γήπεδο αυτό που οι φίλοι μας (τα ζώα) οι ΑΡΔ αποκαλούν ποδοσφαιρικό ρεαλισμό. Ή επαγγελματικές νίκες.
Ή σε ακόμα πιο απλά Ελληνικά, ποδόσφαιρο κολλυρίου.

Η νέα χρονιά, βρήκε την ομάδα σε χειρότερο σημείο από αυτό που την άφησε. Πριν ενάμιση μήνα τουλάχιστον, έτρεχε, δημιουργούσε, παρήγαγε, κι ενίοτε σκόραρε.
Σήμερα, δεν κάνει τίποτα από όλα αυτά.



Άλλο ένα των ανάποδων, είναι η τοποθέτηση του Κατσουράνη στα χαφ, θυμίζουμε του πιο ποιοτικού μας παίχτη, που χαραμίζεται στην άμυνα, που θα δώσει κάθετες μπαλιές στους επιθετικούς μας, και δεν θυμόμαστε τι άλλα σάλια.
Κατσουράνης στα χαφ, ως τώρα, συνεπάγεται ακόμα πιο αργό, από το ήδη πολύ αργό, κέντρο της ομάδας.
Κατσουράνης στα χαφ, συνεπάγεται, εκ του αποτελέσματος, διπλασιασμός της γιόμας, και ακόμα πιο δυσκοίλια, από την ήδη δυσκοίλια, ανάπτυξη του παιγνιδιού μας.
Όχι πως ο συγκεκριμένος θέλγει δα και με την απόδοση του στην άμυνα, αλλά να. Είναι του μοντέρνου ποδοσφαίρου, του οποίου σαν παέ είμεθα και πρεσβευτές.
Τρομάρα μας.

Μια πιθανή εξήγηση για το χάλι που παρουσιάστηκε την τελευταία βδομάδα στα γήπεδα της Ξάνθης, του Καυτανζογλείου, και της Τούμπας, κατά σειράν, είναι η έλλειψη κινήτρου.
Μπορεί ειδικά στο παιγνίδι της Πέμπτης κόντρα στον ΑΕΠ ΑΓΕΤ Ηρακλή, να μην στέκει επ ουδενί η συγκεκριμένη δικαιολογία, εν τούτοις, είναι εκ των τιμημάτων που καλείσαι να πληρώνεις όταν δημιουργείς μια ολ γκρικ ομάδα.



Τα παιδιά έχασαν το κίνητρο τους, και κατ επέκτασιν, κάθε ενδιαφέρον για τη συνέχεια του πρωταθλήματος: 1ος ούτε με θαύμα, 3ος ούτε με αίτηση.
Τα ίδια έπαθαν και οι 11 άπλυτοι λατίνοι, το Μάρτη του '10, όταν μετά το σώου του Σπάθα στο Χαριλάου, και την απώλεια του τίτλου, έχασαν back to back από ξαδέρφη στην Τούμπα, και Λάρισα στο Μαντρί Γαλ, αλλά, my dear Γιωρίκα, υπάρχει μια μεγάλη διαφορά ανάμεσα στις δυο περιπτώσεις: εκείνη η ομάδα το πρωτάθλημα το διεκδίκησε στο γήπεδο.
Και όχι στα χαρτιά.

Αφήνουμε έξω από τον καταμερισμό ευθυνών, το blue chip της μεταγραφικής περιόδου του καλοκαιριού, τον Μίροσλαβ Στοχ.
Ο οποίος είναι και η απόδειξη του money can't buy happiness.
Στην προκειμένη, ούτε να τη δανειστούν δεν μπορούν, και ο δανεισμός του Σλοβάκου τυχοδιώκτη, αποδεικνύεται Κυριακή με Κυριακή, πιο αποτυχημένος κι από αυτόν του Καμαρά.
Ή του Ολίσε.

ΥΓ: μένουν αυτοί που δεν πατάνε το πόδι τους στο γήπεδο (εκτός εξαιρετικών περιπτώσεων) να μας θυμίζουν πως Ο ΠΑΟΚ ΠΑΝΩ ΑΠ' ΟΛΑ, και αγαπήστε την ομάδα, και άλλες τέτχιες πίπες, και οι υπόλοιποι, που τραβιόμαστε σε όλη την Ελλάδα, πάμε φυλακή, παίζουμε ξύλο για τον ΠΑΟΚ, να είμαστε αυτοί που θέλουν το κακό της ομάδας.

Δεν περιμέναμε να ακουστεί κάποιο σύνθημα για τον Παύλο σήμερα στο γήπεδο.

Για να παίξουμε και με τα χαρτιά των φίλων μας (των ζώων) των ΑΡΔ, δεν θα ταν πρέπον να ακουστεί σύνθημα υπέρ ενός ποδοσφαιριστή ο οποίος ανήκει σε άλλη ομάδα, και ο Παύλος δεν είναι από την Πολίχνη για να αποτελέσει εξαίρεση.

Εδώ δεν ακούστηκε πέρσι στο παιγνίδι με τον Βάζελο, όταν η παραμονή του στην ομάδα εξαρτώνταν και από τα δικά μας χέρια λαρύγγια.

Αλλά η σημερινή αντίδραση του περιούσιου λαού, ήταν ένα ακόμα καρφί στο φέρετρο που κλείνει ένα παλιό κι αγαπημένο τραγουδάκι: Έχεις λαό, παλίκαρο λεβέντη.

Οι γιούχες για την απόδοση της ομάδας, επειδή όλα, μα όλα, γίνονται ανάποδα, ακούστηκαν από κει που συνήθως παράγεται μόνο χειροκρότημα.
Και εκεί που χτυπάει (ή χτυπούσε) η καρδιά του λαού του ΠΑΟΚ, δύο (2)  "Τιμή και δόξα στον Πάμπλο τον Γκαρσία".

ΠΑΟΚ Θρησκεία, Τρομοκρατία, Τιμή και Δόξα στον Πάμπλο τον Γκαρσία.

Χωρίς Πάμπλο Γκαρσία, χωρίς τιμή και χωρίς δόξα, και με την τρομοκρατία ευνουχισμένη, μένει μόνο η θρησκεία.
Και δεν υπάρχει τίποτα πιο θλιβερό, από ένα μάτσο θρησκόληπτους που ζουν με τις αναμνήσεις, και την προσμονή σε ένα ψέμα.
Στην προκειμένη, τις αναμνήσεις του (κάποτε) καλύτερου λαού στην Ευρώπη, και την προσμονή ενός Μεσσία που δεν ρθει ποτέ.