Η γη θα συνεχίσει να γυρίζει, ο ήλιος θα συνεχίσει να βγαίνει, κι εμείς θα συνεχίσουμε να είμαστε ΠΑΟΚ.

Δεν ήρθε το τέλος του κόσμου, ούτε δα και θα πεθάνουμε.

Το έργο που ανέβηκε σήμερα, έχει ξανανέβει στο παρελθόν, μάλιστα στο σουρρεαλιστικό μικρόκοσμο της ομάδας μας, έχει ξανανέβει με τον ίδιο πρωταγωνιστή, και με το ίδιο θέμα.

Ο Παύλος δεν είναι ο πρώτος, ούτε θα είναι ο τελευταίος.

Τον όρο σημαία, τον έχουμε σκίσει για τα καλά.

Και όπου σκουραίνει η φτιάξη, γεννάμε προδότες.

Γεμάτοι από δαύτους, τα τελευταία χρόνια.

Ο ΠΑΟΚ είναι υπεράνω προσώπων, θα πουν οι ψύχραιμοι, και εν μέρει δεν έχουν άδικο.

Ποιος θα ήταν ο ΠΑΟΚ όμως, αν δεν υπήρχαν κάποια πρόσωπα;

Θα ήταν ο ΠΑΟΚ που ξέρουμε, αν δεν εμφανιζόταν ο Κούδας; Ή ο Παντελάκης, ο Σάνον, ο Λόραντ, ο Παρίδης, ο Σαράφης, ο Αποστολίδης;

Πρόσωπα ήταν κι αυτά.

Θα μέναμε ποτέ συσπειρωμένοι σαν λαός, αν δεν υπήρχε το μπάσκετ, στις αρχές της δεκαετίας του '90;

Το μπάσκετ δεν ήταν υπεράνω προσώπων;

Που θα ήταν αν δεν έμπαινε στη ζωή μας ο Πρέλεβιτς κι ο Κόρφας;

Κι αυτά, πρόσωπα ήταν.

Εξ όσων είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε, το γκολ στην Πόλη, πρόσωπο το έβαλε.

Κι αυτό στο Χαϊμπουρι, κι αυτό στη Ζυρίχη, κι αυτό στα τελείωματα του αγώνα με την ΑΕΚ.

Κι αυτά στην πιο πάνω εικόνα, όλα πρόσωπα είναι.

Χαρούμενα, ανακουφισμένα, ευτυχισμένα.

Κομμάτι της ιστορίας του ΠΑΟΚ, που γράφεται καθημερινά, σε δρόμους και γήπεδα.

Μιας ιστορίας, που διαγράφει την ίδια, ελλειπτική τροχιά, γύρω από τον ίδιο σάπιο άξονα: Ο ΠΑΟΚ είναι υπεράνω προσώπων.

Και όσο περνάνε τα χρόνια, τόσο λιγοστεύουν τα πρόσωπα που εμπνέουν τον έντιμο μέσο ΠΑΟΚτσή, τόσο διαμορφώνεται η εικόνα μιας άψυχης, άχρωμης και πέραν πάσης αμφισβήτησης, αδιάφορης ομάδας, η οποία όλο και χάνει τους οπαδούς της, αγωνίζεται μπροστά σε όλο και λιγότερους, και λιγότερους, και λιγότερους.

Και φυσικά, γιατί σε αυτή την ομάδα όλα γίνονται ανάποδα, μένουν αυτοί που δεν πατάνε το πόδι τους στο γήπεδο (εκτός εξαιρετικών περιπτώσεων) να μας θυμίζουν πως Ο ΠΑΟΚ ΠΑΝΩ ΑΠ' ΟΛΑ, και αγαπήστε την ομάδα, και άλλες τέτχιες πίπες, και οι υπόλοιποι, που τραβιόμαστε σε όλη την Ελλάδα, πάμε φυλακή, παίζουμε ξύλο για τον ΠΑΟΚ, να είμαστε αυτοί που θέλουν το κακό της ομάδας.

Μιας ομάδας, που ποτέ δεν έμαθε ποιο είναι το δικό της καλό όμως.

Μιας ομάδας, και μιας διοίκησης (γιατί κι αυτά, πρόσωπα είναι) να δίνει αγώνα για να ξεφορτωθεί τον μοναδικό ηγέτη της ιστορίας μας, που έπρεπε να ταξιδέψει στην άλλη άκρη του κόσμου για να μας μάθει τι είναι ΠΑΟΚ : Μάχη, και θυσία.

Ούτε πισώπλατα μαχαιρώματα, ούτε μίζες, ούτε πουστριλίκια, ούτε λαμογιές.

Μάχη και θυσία.

Και προσωπολατρεία είναι.

Γιατί μπορεί κανένα πρόσωπο να μην είναι πάνω από τον ΠΑΟΚ, αλλά κάποια πρόσωπα, είναι ο ΠΑΟΚ.

Αν ήταν να διαλέξουμε μια πρόταση για να αποχαιρετίσουμε τον Παύλο, θα ήταν το "Συγγνώμη". Και σίγουρα όχι το "Εις το επανιδείν"

Δεν σου αξίζουμε.