Η μπάλα του τελικού της Τεργέστης, τα θύματα του πολέμου των ανακοινώσεων, και χρόνια πολλά PFU
Γιωρίκα, Επικαιρότητα δεν θα κάνουμε, ο τίτλος είναι καθαρά κλικοθηρικός.
Εν μέρει.
Η αλήθεια είναι, πως έχει την πλάκα του το γαϊτανάκι των ανακοινώσεων, ακόμα περισσότερη πλάκα έχουν οι επιπτώσεις αυτών στην ομάδα μας, και στους όποιους στόχους της έχουν απομείνει, βγάζουμε τρελό γέλιο με την παντιέρα του αντιεπαναστατικού αγώνα που έχει σηκώσει το paok24, διανθισμένο από λίγη good ol' fashioned αβάντα για τον προπονητή των 5 ηπείρων και 7 θαλασσών, μας βγάζει λίγο κλαυσίγελο το αμερικάνικο παζάρι με αντικείμενα που κάνει η ΚΑΕ με τα λάφυρα της Τεργέστης (φανέλες, μπλουζάκια, μπάλες, τραπέζια, καρέκλες, καρέκλες, τραπέζια), αλλά αλήθεια, το θέμα μου δεν είναι αυτά.
Για να είμαστε ειλικρινείς, το θέμα μου, πιθανότατα δεν σε απασχολεί καθόλου.
Το θέμα μου, για σήμερα, και δεν θα στο ξανακάνω αυτό Γιωρίκα, απλά τα ήπια λίγο και θέλω κάπου να τα πω να ξεθυμάνω, είναι το PFU.
Το PAOK Fans United.
Που κλείνει 2 χρόνια ον αίρ σήμερα.
2 χρόνια ζωής δεν κλείνει, γιατί αν κατάλαβα καλά, ο παλμογράφος δείχνει ευθεία γραμμή, εδώ και καιρό, αλλά ας όψεται.
Στα ίντερνετς, δεν είμαι δα και λαίουρας.
Εμφανίστηκα το καλοκαίρι του '10, στο φόρουμ του g4.org, σε μια δύσκολη για το φόρουμ περίοδο, όπως έμαθα αργότερα, και βρήκα πεδίο δράσης, στα τούρκικα σήριαλς.
Το "Αγιάζι του Επενδυτή", έγραψε 24 αυτοτελή επεισόδια, 24 ιστορίες ΠΑΟΚτσήδικου υπερρεαλισμού, 24 απόπειρες καταγραφής της μοναδικής στα παγκόσμια χρονικά, καθημερινότητας μας.
Εκείνη την περίοδο, η καθημερινότητα μας, ήταν ο Βασίλης Φλωρίδης.
Ο επενδυτής με το τατουάζ, το μούσι, και το Πάναμα Χατ.
Ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης του g4.org, ο Ντοκ, ο κορυφαίος αναλυτής σε θέματα ΠΑΟΚ around, με δίνει την πάσα για τη δημιουργία του δικού μου blog.
Τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς, το Epanastasoblog, ανεβαίνει στον αέρα του διαδικτύου.
Διαβάζω κάποια κείμενα μου σήμερα, και να πω την αλήθεια, ντρέπομαι μια ψιλή.
Όπως τονίζει και ο Πρόδρομος όμως, αυτός είμαι, μεγαλώνω και ωριμάζω μέσα στο χρόνο, μαζί με τη γραφή μου, μαζί με τον Prowler.
Τον οποίο σκότωσα, το καλοκαίρι που μας πέρασε, αλλά δεν είναι ακόμα η ώρα για αυτό..
Τα θέματα μας στο Epanastasoblog, ήταν ο Εμ Βι Πι του Γιούρο, το κράξιμο που έτρωγα από τα ταγάρια οπαδικού φόρουμ - θερμοκηπίου, και ο λεβιές που ακούει στο όνομα λίπτον αϊς τη, και αναπαρήγαγε κάθε κείμενο του blog, ξεδιάντροπα.
Επιχειρώ άνοιγμα σε εξέχοντα μέλη από διάφορα ΠΑΟΚτσήδικα φόρα, στήνοντας μια αληθινή ντριμ τημ: Ο palok, o Τrik, o WhiteRiot, o tre1926, όλοι ένας κι ένας, όλοι κορυφαίοι στο κομμάτι που καταπιάνονται.
Το Epanastasoblog, γνωρίζει μεγάλες στιγμές.
Μαζί του, γνωρίζω κι εγώ κι άλλους, εξίσου δυνατούς και πραγματικά ανεξάρτητους bloggers: ο Αντώνης ο Fanatico, και ο Θοδωρής ο Paokland, πετάνε την ιδέα της δημιουργίας ενός μεγάλου, ενωτικού ΠΑΟΚτσήδικου blog: Το PAOK Fans United, είναι γεγονός, και φυσικά μεταφέρεται εκεί όλο το επιτελείο του Epanastasoblog.
Κατά τη διάρκεια των τελικών συζητήσεων, ένας από τους πιονέρους του ΠΑΟΚτσήδικου κυβερνοχώρου, ο Wrangler, εκφράζει τους προβληματισμούς του ως προς το ενωτικό της κίνησης: "Συνήθως όλα τα ενωτικά, τελειώνουν με σπαραγμό".
Πολύ μπροστά ο αδερφός.
Σαν παιδιά που ήμασταν, θέλαμε κι ένα φόρουμ να παίζουμε.
Το στήσαμε κι αυτό - κακώς βέβαια ο πρώτος πληθυντικός, όλα ο Αντώνης τα έκανε, μαζέψαμε κόσμο από διάφορα φόρα, και ξεκινήσαμε.
Από τη μεριά μου, έκανα, ό,τι περνούσε από το χέρι μου: Κείμενα σε βαθμό σπαμαρίσματος σε κεντρική και φόρουμ, και διαρκείς προσκλήσεις σε μέλη άλλων σελίδων για συμμετοχή στη δική μας.
Το καλοκαίρι εν μέσω απάνθρωπων συνθηκών εργασίας, αφήνω το PFU στα χέρια τους.
Επιστρέφω τον Σεπτέμβριο.
Για να βρω ένα άλλο PFU.
Αποφασίζω να ανοίξω ένα κλειστό στα απλά μέλη θρεντ, όπου μπορούμε να συζητήσουμε ανοιχτά το μέλλον της παράταξης.
Ο καθένας εκφράζει τη γνώμη του, όπως ήταν πολύ φυσικό, έρχονται οι πρώτες ρήξεις.
Αποφασίζω να κρατήσω τις ισορροπίες, και κάνω πίσω στις επιστροφές κάποιων, που δεν έπρεπε.
Ο ένας, αποχώρησε έναν μήνα μετά.
Ο άλλος, οδηγεί τον Πρόδρομο στην απόφαση της αποχώρησης.
Απόφαση, η οποία γνωστοποιήθηκε σε μένα πολύ πολύ μετά την ίδια μέρα.
Ναι, όπως όλοι τους λέγανε, το PFU ήμουν εγώ.
Το PFU ήταν η Επικαιρότητα, ήταν τα έγκαιρα καυστικά μεν, κόσμια δε, σχόλια, το PFU ήταν αυτό που ήθελα να πιστεύω, αποτελούσε μια όαση στον βούρκο του ΠΑΟΚτσήδικου ίντερνετ.
Απλά εγώ, δεν ήμουν μόνος μου.
Από κοντά, ήταν πάντα ο Πρόδρομος η δεύτερη και πιο ώριμη σκέψη στο "πως θα πλασάρουμε ένα θέμα", ο ανθρωπος που αν έγραφα τη διαθήκη μου, θα του άφηνα το PFU και θα έκλεινα τα μάτια μου ήσυχος.
Αυτό το PFU, που καμάρωνα.
Εν τη απουσία μου, φυσικά τα καλοκαίρια, και φυσικά λόγω φόρτου εργασίας, το PFU άλλαζε χαρακτήρα.
Γινόταν κάτι που δεν ήθελα να βλέπω, να διαβάζω, ούτε καν να ξέρω πως υπάρχει.
Αλλά ήταν το δικό μου PFU.
Το αγαπούσα, όπως αγαπούσα ένα φίλο, έναν συγγενή - ήταν ένα δημιούργημα δικό μου, από την κορυφή ως τα νύχια.
Tην Τρίτη 9 Ιουλίου, διαβάζω για την αποχώρηση του Πρόδρομου από το PFU.
Και λίγα λεπτά μετά, ανακοινώνω τη δική μου.
Δεν θα μπορούσα να κάνω αλλιώς, απέναντι σε αυτόν τον άνθρωπο. Όσο κι αν αγαπούσα το blog, ένα blog χωρίς τους ανθρώπους που το συντηρούν, είναι απλώς ένα url στον ιστό.
Όπως ακριβώς είναι σήμερα το PFU.
Το ίδιο βράδυ, ρίχνουμε την ιδέα της δημιουργίας κάτι καινούριου. Αλλά ξανά στα ίδια.
Looper δηλαδή.
Ο Πρόδρομος ξέρει πολύ καλά τι σήμαινε για μένα το PFU.
Το ίδιο ήξερα κι εγώ τι σήμαινε για τον Αντώνη: Εγώ το έτρεχα, αυτός το έστησε. Όσο δικό μου, είναι και δικό του παιδί.
Όσο με ανάγκασε να αποχωρήσω η έξοδος του Πρόδρομου, τόσο τον έκανε κι αυτόν η δική μου.
Όσο συγκινήθηκε ο Πρόδρομος με την κίνηση μου, τόσο συγκινήθηκα κι εγώ με τη δική του.
Τα βρίσκουμε άμεσα με τα υπόλοιπα παιδιά: Τον Κώστα, τον Γιάννη, τον Θωμά που είναι μαζί μας εξ αποστάσεως.
The rest is history.
So does PFU.
YΓ: Εξακολουθώ να παλεύω με τον εαυτό μου, να μην σχολιάσω αυτό
http://paokfans-utd.blogspot.gr/2013/07/blog-post_19.html
Δεν το έκανα τότε, που στριφογύριζε στο μυαλό μου η ιδέα της αποτυχίας με το Looper, τότε που αποφάσισα ηθελημένα να αφήσω την πεπατημένη, τη σίγουρη λύση του Prowler, δημιουργώντας τον Butters Loop, τότε που τα κείμενα μας τα διάβαζαν τρεις κι ο κούκος.
Δεν θα το κάνω σήμερα, που το Looper σκίζει.
Χρόνια Πολλά PFU
Εν μέρει.
Η αλήθεια είναι, πως έχει την πλάκα του το γαϊτανάκι των ανακοινώσεων, ακόμα περισσότερη πλάκα έχουν οι επιπτώσεις αυτών στην ομάδα μας, και στους όποιους στόχους της έχουν απομείνει, βγάζουμε τρελό γέλιο με την παντιέρα του αντιεπαναστατικού αγώνα που έχει σηκώσει το paok24, διανθισμένο από λίγη good ol' fashioned αβάντα για τον προπονητή των 5 ηπείρων και 7 θαλασσών, μας βγάζει λίγο κλαυσίγελο το αμερικάνικο παζάρι με αντικείμενα που κάνει η ΚΑΕ με τα λάφυρα της Τεργέστης (φανέλες, μπλουζάκια, μπάλες, τραπέζια, καρέκλες, καρέκλες, τραπέζια), αλλά αλήθεια, το θέμα μου δεν είναι αυτά.
Για να είμαστε ειλικρινείς, το θέμα μου, πιθανότατα δεν σε απασχολεί καθόλου.
Το θέμα μου, για σήμερα, και δεν θα στο ξανακάνω αυτό Γιωρίκα, απλά τα ήπια λίγο και θέλω κάπου να τα πω να ξεθυμάνω, είναι το PFU.
Το PAOK Fans United.
Που κλείνει 2 χρόνια ον αίρ σήμερα.
2 χρόνια ζωής δεν κλείνει, γιατί αν κατάλαβα καλά, ο παλμογράφος δείχνει ευθεία γραμμή, εδώ και καιρό, αλλά ας όψεται.
Στα ίντερνετς, δεν είμαι δα και λαίουρας.
Εμφανίστηκα το καλοκαίρι του '10, στο φόρουμ του g4.org, σε μια δύσκολη για το φόρουμ περίοδο, όπως έμαθα αργότερα, και βρήκα πεδίο δράσης, στα τούρκικα σήριαλς.
Το "Αγιάζι του Επενδυτή", έγραψε 24 αυτοτελή επεισόδια, 24 ιστορίες ΠΑΟΚτσήδικου υπερρεαλισμού, 24 απόπειρες καταγραφής της μοναδικής στα παγκόσμια χρονικά, καθημερινότητας μας.
Εκείνη την περίοδο, η καθημερινότητα μας, ήταν ο Βασίλης Φλωρίδης.
Ο επενδυτής με το τατουάζ, το μούσι, και το Πάναμα Χατ.
Ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης του g4.org, ο Ντοκ, ο κορυφαίος αναλυτής σε θέματα ΠΑΟΚ around, με δίνει την πάσα για τη δημιουργία του δικού μου blog.
Τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς, το Epanastasoblog, ανεβαίνει στον αέρα του διαδικτύου.
Διαβάζω κάποια κείμενα μου σήμερα, και να πω την αλήθεια, ντρέπομαι μια ψιλή.
Όπως τονίζει και ο Πρόδρομος όμως, αυτός είμαι, μεγαλώνω και ωριμάζω μέσα στο χρόνο, μαζί με τη γραφή μου, μαζί με τον Prowler.
Τον οποίο σκότωσα, το καλοκαίρι που μας πέρασε, αλλά δεν είναι ακόμα η ώρα για αυτό..
Τα θέματα μας στο Epanastasoblog, ήταν ο Εμ Βι Πι του Γιούρο, το κράξιμο που έτρωγα από τα ταγάρια οπαδικού φόρουμ - θερμοκηπίου, και ο λεβιές που ακούει στο όνομα λίπτον αϊς τη, και αναπαρήγαγε κάθε κείμενο του blog, ξεδιάντροπα.
Επιχειρώ άνοιγμα σε εξέχοντα μέλη από διάφορα ΠΑΟΚτσήδικα φόρα, στήνοντας μια αληθινή ντριμ τημ: Ο palok, o Τrik, o WhiteRiot, o tre1926, όλοι ένας κι ένας, όλοι κορυφαίοι στο κομμάτι που καταπιάνονται.
Το Epanastasoblog, γνωρίζει μεγάλες στιγμές.
Μαζί του, γνωρίζω κι εγώ κι άλλους, εξίσου δυνατούς και πραγματικά ανεξάρτητους bloggers: ο Αντώνης ο Fanatico, και ο Θοδωρής ο Paokland, πετάνε την ιδέα της δημιουργίας ενός μεγάλου, ενωτικού ΠΑΟΚτσήδικου blog: Το PAOK Fans United, είναι γεγονός, και φυσικά μεταφέρεται εκεί όλο το επιτελείο του Epanastasoblog.
Κατά τη διάρκεια των τελικών συζητήσεων, ένας από τους πιονέρους του ΠΑΟΚτσήδικου κυβερνοχώρου, ο Wrangler, εκφράζει τους προβληματισμούς του ως προς το ενωτικό της κίνησης: "Συνήθως όλα τα ενωτικά, τελειώνουν με σπαραγμό".
Πολύ μπροστά ο αδερφός.
Σαν παιδιά που ήμασταν, θέλαμε κι ένα φόρουμ να παίζουμε.
Το στήσαμε κι αυτό - κακώς βέβαια ο πρώτος πληθυντικός, όλα ο Αντώνης τα έκανε, μαζέψαμε κόσμο από διάφορα φόρα, και ξεκινήσαμε.
Από τη μεριά μου, έκανα, ό,τι περνούσε από το χέρι μου: Κείμενα σε βαθμό σπαμαρίσματος σε κεντρική και φόρουμ, και διαρκείς προσκλήσεις σε μέλη άλλων σελίδων για συμμετοχή στη δική μας.
Το καλοκαίρι εν μέσω απάνθρωπων συνθηκών εργασίας, αφήνω το PFU στα χέρια τους.
Επιστρέφω τον Σεπτέμβριο.
Για να βρω ένα άλλο PFU.
Αποφασίζω να ανοίξω ένα κλειστό στα απλά μέλη θρεντ, όπου μπορούμε να συζητήσουμε ανοιχτά το μέλλον της παράταξης.
Ο καθένας εκφράζει τη γνώμη του, όπως ήταν πολύ φυσικό, έρχονται οι πρώτες ρήξεις.
Αποφασίζω να κρατήσω τις ισορροπίες, και κάνω πίσω στις επιστροφές κάποιων, που δεν έπρεπε.
Ο ένας, αποχώρησε έναν μήνα μετά.
Ο άλλος, οδηγεί τον Πρόδρομο στην απόφαση της αποχώρησης.
Απόφαση, η οποία γνωστοποιήθηκε σε μένα πολύ πολύ μετά την ίδια μέρα.
Ναι, όπως όλοι τους λέγανε, το PFU ήμουν εγώ.
Το PFU ήταν η Επικαιρότητα, ήταν τα έγκαιρα καυστικά μεν, κόσμια δε, σχόλια, το PFU ήταν αυτό που ήθελα να πιστεύω, αποτελούσε μια όαση στον βούρκο του ΠΑΟΚτσήδικου ίντερνετ.
Απλά εγώ, δεν ήμουν μόνος μου.
Από κοντά, ήταν πάντα ο Πρόδρομος η δεύτερη και πιο ώριμη σκέψη στο "πως θα πλασάρουμε ένα θέμα", ο ανθρωπος που αν έγραφα τη διαθήκη μου, θα του άφηνα το PFU και θα έκλεινα τα μάτια μου ήσυχος.
Αυτό το PFU, που καμάρωνα.
Εν τη απουσία μου, φυσικά τα καλοκαίρια, και φυσικά λόγω φόρτου εργασίας, το PFU άλλαζε χαρακτήρα.
Γινόταν κάτι που δεν ήθελα να βλέπω, να διαβάζω, ούτε καν να ξέρω πως υπάρχει.
Αλλά ήταν το δικό μου PFU.
Το αγαπούσα, όπως αγαπούσα ένα φίλο, έναν συγγενή - ήταν ένα δημιούργημα δικό μου, από την κορυφή ως τα νύχια.
Tην Τρίτη 9 Ιουλίου, διαβάζω για την αποχώρηση του Πρόδρομου από το PFU.
Και λίγα λεπτά μετά, ανακοινώνω τη δική μου.
Δεν θα μπορούσα να κάνω αλλιώς, απέναντι σε αυτόν τον άνθρωπο. Όσο κι αν αγαπούσα το blog, ένα blog χωρίς τους ανθρώπους που το συντηρούν, είναι απλώς ένα url στον ιστό.
Όπως ακριβώς είναι σήμερα το PFU.
Το ίδιο βράδυ, ρίχνουμε την ιδέα της δημιουργίας κάτι καινούριου. Αλλά ξανά στα ίδια.
Looper δηλαδή.
Ο Πρόδρομος ξέρει πολύ καλά τι σήμαινε για μένα το PFU.
Το ίδιο ήξερα κι εγώ τι σήμαινε για τον Αντώνη: Εγώ το έτρεχα, αυτός το έστησε. Όσο δικό μου, είναι και δικό του παιδί.
Όσο με ανάγκασε να αποχωρήσω η έξοδος του Πρόδρομου, τόσο τον έκανε κι αυτόν η δική μου.
Όσο συγκινήθηκε ο Πρόδρομος με την κίνηση μου, τόσο συγκινήθηκα κι εγώ με τη δική του.
Τα βρίσκουμε άμεσα με τα υπόλοιπα παιδιά: Τον Κώστα, τον Γιάννη, τον Θωμά που είναι μαζί μας εξ αποστάσεως.
The rest is history.
So does PFU.
YΓ: Εξακολουθώ να παλεύω με τον εαυτό μου, να μην σχολιάσω αυτό
http://paokfans-utd.blogspot.gr/2013/07/blog-post_19.html
Δεν το έκανα τότε, που στριφογύριζε στο μυαλό μου η ιδέα της αποτυχίας με το Looper, τότε που αποφάσισα ηθελημένα να αφήσω την πεπατημένη, τη σίγουρη λύση του Prowler, δημιουργώντας τον Butters Loop, τότε που τα κείμενα μας τα διάβαζαν τρεις κι ο κούκος.
Δεν θα το κάνω σήμερα, που το Looper σκίζει.
Χρόνια Πολλά PFU
Διά την αντιγραφήν
0 σχόλια