34 χρόνια
34 χρόνια.
Τόσο είναι μάλλον το χρονικό όριο της αντοχής που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος.
Τόσο μπορείς να αντέξεις. Παραπάνω δεν ξέρουμε, και δεν νομίζουμε κι όλας.
34, με τα χίλια ζόρια, μπορείς.
Και ας μην ήταν εύκολα. Κάθε άλλο.
Ας είχε μέσα Βουλινό, Παρί Σεν Ζερμέν, αποχές, καταλήψεις, ας είχε αποκλεισμούς από Ευρωπαϊκές διοργανώσεις.
Φλερταρισμα με υποβιβασμό, πορείες, αποκλεισμό από Ευρώπη λόγω οφειλών.
Και σφαγές. Πολλές σφαγές. Σφαγές και τρυπήματα.
Σφαγές από κομάντο, που σε στέλνανε τις πρώτες αγωνιστικές, στέλνοντας σε ήδη από την 3η, 4η στροφή στο -6, -8, και μετά σε κοροιδευαν. Κορόιδευαν "το παοκακι, που όλο για πρωταθλημα πάει, κι όλο από το Νοέμβρη είναι εκτός στόχων".
Ή από κομάντο που σε στέλνανε μόνο όταν έπαιζες με το χαϊδεμένο παιδί του συστήματος.
Ή, τέλος, σαν τον άθλιο, που σε έστειλαν πέρσι να παίξει με τα νεύρα και τη νοημοσύνη σου, να δοκιμάσει τις αντοχές σου, μετρώντας, ακυρώνοντας και ξαναμετρωντας ένα πεντακάθαρο γκολ.
Σφαγές και τρυπήματα.
Τρυπήματα από ανθρωπάκια.
Το ελεεινό τυπακι που άνοιξε την κερκόπορτα στο γάβρο, σπάζοντας τη μεγαλύτερη παράδοση που είχε δημιουργηθεί σε ομαδικά αθλήματα, αχυρανθρωπους του ΠαΣοΚ, έναν αλεξιπτωτιστή από το Αγρίνιο, έναν αγράμματο εμ βι πι του Γιουρο - η λίστα είναι ατελείωτη.
Είχαν και χαρές αυτά τα 34 χρόνια. Λίγες, και όχι ιδιαίτερα σημαντικές αλλά είχαν.
Στην πορεία βέβαια, και όσο η αναμονή μεγάλωνε, μάθαμε κι αυτές να τις υποβαθμίζουμε:
Εξυπνάδες για στημένο Κύπελλο το 2001, ειρωνείες για τελικό στην Τούμπα - βλέπεις μας πότιζαν δηλητήριο και οι Αθηναίοι που "πάντα ενδιαφέρονταν για το καλό της ομάδας" αφού μην ξεχνάμε ότι "το ελληνικό πρωτάθλημα χρειάζεται έναν ισχυρό ΠΑΟΚ, έτσι δεν είναι Λευτέρη Σαρελακο; - Έτσι Μιλτιάδη Παναγιωτοπουλε και θα ήταν ευχής έργον αυτός ο σύλλογος κάποτε να σταθεί ξανά στα πόδια του", κι εμείς τσιμπουσαμε.
34 χρόνια.
34 χρόνια μακριά, άλλες φορές το είδαμε, άλλες το αγγίξαμε, πέρσι το πήραμε για λίγο και στα χέρια μας, αλλά at the end, of all of these days, το πηλίκο, ήτανε μηδέν.
34 χρόνια στα όρια της τρέλας, της απόπειρας ερμηνείας της κατάρας, της ψύχωσης.
34 χρόνια αναμονής, που μηδενίζουν σε δύο εβδομάδες.
34 χρόνια, τα οποία οι ιστορικοί του μέλλοντος θα καταγράφουν ως fun fact σε κουίζ και τηλεπαιχνίδια, με τη μορφή ερώτησης, τύπου:
"Το ξέρατε ότι ο Μεγάλος ΠΑΟΚ, κάποτε έκανε 34 χρόνια να σηκώσει πρωταθλημα στη χώρα του;"
Τόσο είναι μάλλον το χρονικό όριο της αντοχής που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος.
Τόσο μπορείς να αντέξεις. Παραπάνω δεν ξέρουμε, και δεν νομίζουμε κι όλας.
34, με τα χίλια ζόρια, μπορείς.
Και ας μην ήταν εύκολα. Κάθε άλλο.
Ας είχε μέσα Βουλινό, Παρί Σεν Ζερμέν, αποχές, καταλήψεις, ας είχε αποκλεισμούς από Ευρωπαϊκές διοργανώσεις.
Φλερταρισμα με υποβιβασμό, πορείες, αποκλεισμό από Ευρώπη λόγω οφειλών.
Και σφαγές. Πολλές σφαγές. Σφαγές και τρυπήματα.
Σφαγές από κομάντο, που σε στέλνανε τις πρώτες αγωνιστικές, στέλνοντας σε ήδη από την 3η, 4η στροφή στο -6, -8, και μετά σε κοροιδευαν. Κορόιδευαν "το παοκακι, που όλο για πρωταθλημα πάει, κι όλο από το Νοέμβρη είναι εκτός στόχων".
Ή από κομάντο που σε στέλνανε μόνο όταν έπαιζες με το χαϊδεμένο παιδί του συστήματος.
Ή, τέλος, σαν τον άθλιο, που σε έστειλαν πέρσι να παίξει με τα νεύρα και τη νοημοσύνη σου, να δοκιμάσει τις αντοχές σου, μετρώντας, ακυρώνοντας και ξαναμετρωντας ένα πεντακάθαρο γκολ.
Σφαγές και τρυπήματα.
Τρυπήματα από ανθρωπάκια.
Το ελεεινό τυπακι που άνοιξε την κερκόπορτα στο γάβρο, σπάζοντας τη μεγαλύτερη παράδοση που είχε δημιουργηθεί σε ομαδικά αθλήματα, αχυρανθρωπους του ΠαΣοΚ, έναν αλεξιπτωτιστή από το Αγρίνιο, έναν αγράμματο εμ βι πι του Γιουρο - η λίστα είναι ατελείωτη.
Είχαν και χαρές αυτά τα 34 χρόνια. Λίγες, και όχι ιδιαίτερα σημαντικές αλλά είχαν.
Στην πορεία βέβαια, και όσο η αναμονή μεγάλωνε, μάθαμε κι αυτές να τις υποβαθμίζουμε:
Εξυπνάδες για στημένο Κύπελλο το 2001, ειρωνείες για τελικό στην Τούμπα - βλέπεις μας πότιζαν δηλητήριο και οι Αθηναίοι που "πάντα ενδιαφέρονταν για το καλό της ομάδας" αφού μην ξεχνάμε ότι "το ελληνικό πρωτάθλημα χρειάζεται έναν ισχυρό ΠΑΟΚ, έτσι δεν είναι Λευτέρη Σαρελακο; - Έτσι Μιλτιάδη Παναγιωτοπουλε και θα ήταν ευχής έργον αυτός ο σύλλογος κάποτε να σταθεί ξανά στα πόδια του", κι εμείς τσιμπουσαμε.
34 χρόνια.
34 χρόνια μακριά, άλλες φορές το είδαμε, άλλες το αγγίξαμε, πέρσι το πήραμε για λίγο και στα χέρια μας, αλλά at the end, of all of these days, το πηλίκο, ήτανε μηδέν.
34 χρόνια στα όρια της τρέλας, της απόπειρας ερμηνείας της κατάρας, της ψύχωσης.
34 χρόνια αναμονής, που μηδενίζουν σε δύο εβδομάδες.
34 χρόνια, τα οποία οι ιστορικοί του μέλλοντος θα καταγράφουν ως fun fact σε κουίζ και τηλεπαιχνίδια, με τη μορφή ερώτησης, τύπου:
"Το ξέρατε ότι ο Μεγάλος ΠΑΟΚ, κάποτε έκανε 34 χρόνια να σηκώσει πρωταθλημα στη χώρα του;"
Διά την αντιγραφήν
0 σχόλια